جوهر الذات عطار

در اينجا بازبين تو سر اول
ترا اينجا نموده کل مبدل

چنان دارد نظر در صبحگاهان
که تا بنمايدش رخ جان جانان

در اينجا ديدن يارست درياب
به وقت صبح اينجا گاه بشتاب

نظر کن در همه اشيا سراسر
که جان ميبارد از فيض تو آخر

در ايندم گر دمي بر خون زني تو
وطن بالاي اين گردون زني تو

در آندم گر کني اينجا نگاهي
پر از نور است از مه تا بماهي

ز عشق روي آن خورشيد ذرات
در آندم مانده اندر عين آيات

همه در عکس نور ذات رقصان
شوند و هر يکي گردند تابان

در آندم چون به پيشش روي آرند
بمستي خويشتن زان سوي آرند

بسوزند و شوند آن جوهر اصل
که آدم يافت در جنات اين وصل

بسوز ايدل که همدردي نديدي
در اينره همچو خود فردي نديدي

بسوز ايدل که همراهانت رفتند
در اينره خفته تو ايشان نهفتند

بسوز ايدل که ماندستي تو غمناک
در اينماتم سراي کره خاک

بسوز ايدل چو تو مستي در اينراز
بد آخر تا نماني ذره باز

بسوز ايدل که ديد يار ديدي
در اينجا غصه بسيار ديدي

بسوز و نيست شو در نفخه ذات
که آنگه بازيابي عين ذرات

ترا اصل است بادي عمر بر باد
کجا در باد ماند خاک آباد

ترا چون اصل خاک و باد و آبست
فتاده آتشي در دل چه تابست

تو اين بنهاده در پيش خود تو
شده قانع بسوي نيک و بد تو

چنانت آتش اينجا بر فروزند
که خشک وتر در اينجا گه بسوزند

چنين کن اينچنين در آخر کار
که تا پرده بسوزاني بيکبار

بسوز اين پرده در ديدار جانان
چو خواهي باشي برخوردار جانان

در آنساعت که اين پرده برافتد
ترا آندم نظر بر جوهر افتد

در آنساعت که اين پرده نماند
ترا جوهر بنزد خويش خواند

حجاب آندم که برگيرد به بيني
يکي اندر يکي گر در يقيني