جوهر الذات عطار

مرا از من تمامت بستدي تو
نيم من در ميان کلي خودي تو

بتو چندي شده اجرام ظاهر
بتو چندي دگر در عشق قاهر

در اينجا کعبه و دير است اينجا
درون کعبه هم دير است اينجا

چه در کعبه چه بتخانه همه اوست
درون هر دو اينجا دمدمه اوست

چنان گم کرده ام خود را در اينجا
که گه پنهان کند گه خويش پيدا

تو در اين دير مينا خوش نشستي
دل اندر ديدن اين دير بستي

گذر کن زين در دير بهانه
که ميدارد ترا دائم فسانه

بدانستند کاينرا نيست بنياد
در اينجا خاک خود دادند بر ياد

بدانستند آخر مر زوالي است
در اينمنزل مقام قيل و قالي است

مقام حيرتست و رنج و ماتم
که باشد در مقام رنج خرم

سراي پانزده گر راز بيني
همه در بود خود مر باز بيني

توئي خوان سپنج و در تو موجود
که بودت از نمودت باز بنمود

شده چيزي که تا گم کرده تو
همي جوئي ولي در پرده تو

در اين دادي بسي گمگشته و ره
نبرده هيچکس زينراز آگه

که تا آخر چه خواهد بود آخر
فرو مانده تو در آن عين ظاهر

که جائي هر کسي را ره نمايد
در اين معني دل آگه نمايد

کسي را سوي من آگه رساند
در اين معني دل آگه نمايد

بسي رفتند و آگاهي ندارند
که ايندم در عيان ديدار يارند

بسي رفتند گه در شيب و بالا
بمانده ره نبرده سوي آلا

در آن وصلند اصل يار ديده
حقيقت جمله وصل يار ديده

نهان در يار پيدا گشته ايشان
زبودش جمله يکتا گشته ايشان

کنون در وصل حيرانند جمله
از آن پيدا و پنهانند جمله

در آن عين فنا ديدار رازند
بود حق را بکلي بي نيازند

برستند و همان سرباز ديدند
در آن حضرت ز بود خود رميدند

بقدر خويش ايدل تا تواني
که در يابي ز خود راز نهاني