جوهر الذات عطار

ندارد کس خبر تا او چه پرداخت
بروي خود چنين پرده در انداخت

همه جوياي او او نيز جويا
همه گويان واو در جمله گويا

که ميداند بيان جز راز ديده
که اول را در آخر باز ديده

هر آنکو روي جانان يافت او هم
چو خورشيدي در اينجا تافت او هم

همه امروز در جان تو پيداست
ز من بشنو که جانان تو پيداست

خبر از بلبل اينجا گه نداري
که مينالد در اينجا گه بزاري

خبر آنکس بيافت از جان جان او
که هم در خويش شد کلي نهان او

خبر آن يافت در ذرات اينجا
که رجعت کرد سوي ذات اينجا

خبر او يافت کو از خود فنا شد
فنا بگذاشت و در عين بقا شد

خبر آن يافت چون منصور اينجا
که شد در جزو و کل مشهور اينجا

خبر آن يافت کز خود رفت بيرون
خبر را باز دان اي مانده در چون

تو اينجا آدمي در هشت جنت
رسيده اين زمان درديد قربت

طلبکار تو جمله تا بداني
تو با صورت بمانده در مياني

تو از خود در تعجب مانده دل
اگر چه جان و دل را خوانده اي دل

هميگويد درونت دمبدم راز
تو ماندستي عجب در جسم و جان باز

تو هم گوئي و هم ياري نداني
وگر داني در آن حيران بماني

مرا بنموده رخ مر طلبکار
در اين عين طلب مجروح و افگار

زهي بنموده رخ در عين شيدا
بتو پيدا بتو بينا و گويا

همه ز آغاز و انجام تو ديده
تو در جمله ولي کس تو نديده

تو مطلوبي و جمله طالب تو
که باشد در ميانه غالب تو

نه چندانست وصفت در زبانم
که با آخر رسد شرح و بيانم

همه حيران تو و در همه راز
فکنده پرده عزت باعزاز

چنان پيدا شدستي در دل من
که کلي برگشادي مشکل من

چنان پيدا شدستي در دل جان
که با من باز گفتي راز پنهان

ز دست خويش ده او را رهائي
رسانش باز در عين خدائي