167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
ميان خاک ره در خون بمانده
که چون گو در خم چوگان فتادم
ز سر تا پاي من در آتشت سوخت
ببردستم نشد بر کس ميسر
بسرگردان در اينجا بهر اين کار
فتاده روي کرده سوي افلاک
عجب انگشت در دندان بماندست
گهي گويا گهي خاموش بينم
توئي در جمله و مستند عشاق
همه چون قطره در ديد قلزم
که تا يابد وصال قربت تو
هر آنکو پرده اندازد ز خود باز
بروي تو فنا شد تا بجاويد
از آن زد بر فلک آن شمس خرگاه
فناي تو بود عين بقائي
گرفته جملگي خورشيد تابان
همه در تو و تو مانده نظاره
شدست از شوق تو هر جاي ويران
که در ذرات عالم گشت مشهور
که مي پاشد چه زاهد را چه اوباش
که گوئي با تو در عين العيانم
که گاهي محو بودست و گهي هست
که تا پرده ز جانها از چه سازي
که بود خويشتن در هم شکستند
که بيخود گشته اند در خود مه و سال