جوهر الذات عطار

در آندم گر شوي عين فنا تو
ازل را با ابد يابي بقا تو

در آندم گر شوي از خواب بيدار
نه جان بيني نه عقل و خواب و پندار

در آندم گر نبيني بيشکي تو
يقين باشي يکي اندر يکي تو

در آندم هرچه يابي يار يابي
همه بي زحمت اغيار يابي

در آندم آنچه جستي آن تو باشي
حقيقت جمله جانان تو باشي

در آندم يار بين وهيچ منگر
بجز ديدار بيچون هيچ منگر

خدا بين باش و صورت بر فکن تو
نظر کن در نمود جان و تن تو

خوشا آندم که بيني روي جانان
تو باشي در يکي هم سوي جانان

خطاب آمد در آندم خود بخود او
شده فارغ ز گفت و نيک و بد او

که بنده اينزمان شاهي تو بنگر
نمودم در همه ماهي تو بنگر

نداند نفس اين سر پي ببردن
بجز حسرت در اينجا گاه خوردن

يکي خواهي بدن در آخر کار
بماند نقطه اندر عين پرگار

هر آنکو پي برد در سر عطار
ببيند همچو او اينجا رخ يار

بدرد اين درد مردان را در آشام
غلط گفتم برافکن ننگ با نام

چرا در بند دام اينجا بماندي
دل سرگشته و شيدا بماندي

خراباتي شو و منصور واري
اناالحق زن در اين خمخانه باري

گرو کن طيلسان در کوي خمار
زماني سر نه اندر کوي خمار

از آن دردي که مردان نوش کردند
ولي چون حلقه در گوش کردند

از آن دردي در آشاميد حق گفت
چو خود حق ديد هم حق بود حق گفت

رما ده دردي و بستان و در جان
از اين بيشم دگر جانان مرنجان

دوا کن اين دل مجروح افگار
که در دام غمت ماندست گرفتار

دوا کن اين دل افتاده در دام
مگر بيند رخ خوبت سرانجام

دوا کن ايندل آتش رسيده
که شد در آتش عشقت کفيده

چنان در قيد صورت شد گرفتار
که اينجا باز ماند از ديدن يار

دم عطار زد اينجا اناالحق
بگفت او در حقيقت راز مطلق