جوهر الذات عطار

دلا بيدار شو چون عاشقان تو
مخفت ايدل در اينجا يکزمان تو

دلا تا چند گويم با تو هر سر
تو ماندي در پي تقليد ظاهر

زماني بگذر از بود وجودت
طلب کن در درون مربود بودت

رهائي کن طلب بگذارد دانه
که در دام اوفتادي بي بهانه

ره تو هست اندر گل بمانده
در اين دارالشفاي دل بمانده

ز درد من فلک در خون نشسته
بگرد او سراسر خون نشسته

ز دردم رعد اندر نالش آمد
بجاي ابر خون در بالش آمد

اگر از درد گويم کس چه داند
و گرداند چو من در درد ماند

چون من او باشم و او من در آن درد
نمايد يار با ما ديدنش فرد

منم مشتاق تو در خود بمانده
شده فارغ ز نيک و بد بمانده

مر از من در اينجا گه جدائي
که تا دريابمت عين خدائي

چنان از درد تو اندر خروشست
که از بحر تو اينجا در فروشست

در اين آيينه ديدار تو دارم
خوشي بر خود ز ديدار تو دارم

در اين آيينه کل بنموده با من
توئي هم آينه ديده ابا من

مرا با تو خوشست ايمايه دل
توئي خورشيد در همسايه دل

در اين آيينه رخ بنموده تو
ز خود گفته ز خود بشنفته تو

مرا با تو خوشست اي راحت جان
مرا از اين در گفتت مرنجان

چو خواهي کشتنم و در آخر کار
زماني اين حجاب از پيش بردار

اگر چه در حقيقت هم توئي دوست
چگويم چون ترا اين فعل وين خوست

در آندم دم زنم از بود بودت
چو برداري مرا کلي نمودت

هزاران جان فداي روي جانان
اگر کشته شوم در کوي جانان

بسي گفته ز درد اينجا سخن او
بگشته هر زمان در جان و تن او

حقيقت کشتن خود در لقا يافت
اناالحق زد که حق اندر لقا يافت

چو حق مربود خود بشناخت اينجا
بپاسخ ذره جان در باخت اينجا

منم جوهر فشان از بحر اسرار
که بنمودم در اينجا راز دلدار