جوهر الذات عطار

ترا بايد که مي صورت نبيني
در اينجا گر بکل صاحب يقيني

ز صورت جمله وسواس است بيشک
نميگنجد يقين وسواس در يک

ولي واصل در اين هر سه يکي او
بداند جمله يکي بيشکي او

خيال جان جان ما را دمادم
نمايد رازها بيشک در ايندم

وصالش در يکي آمد ميسر
نهادم جان و آنگه بر سرش سر

نهادستم حقيقت در بر دوست
يقين دانسته بيشک که کل اوست

من و او در نميگنجد مراکس
يقين دانم که کلي او مرا بس

رموزي دان در اينمعني و رهبر
نمود جان جان اينجا تو بنگر

توئي کاندر صور ديدار داري
بماندستي و تن در کار داري

نداني قطره و دريا ز هم باز
اگر هستي در اينجا صاحب راز

شو و اين نکته درياب از حقيقت
طريقت کن دمادم در شريعت

دگر در سر اينجان ده يقين بين
نمود اولين و آخرين بين

دمادم در صور اين راز داري
هوا را بايد ار مي باز داري

نگر تا در خدا گامي زني تو
وگرنه کمتر از حيض زني تو

چو در آز طبيعت شاد باشي
ز دي خود بحق آزاد باشي

لفي سجين از آن در ويل ماني
چرا بيچاره و خوار و نداني

سرانجامت عجب در زير اين خاک
حقيقت اين بدان هان از دل پاک

در ايندنيا به بين او را درستي
از اينمعني چرا فارغ نشستي

در آخر اين بيان گويم بتحقيق
کسي کو را بود از عشق توفيق

الف بشناس و بر راهم الف دان
چرا هستي در اينمعني تو نادان

الف با لام ذات پاک ديدم
نمود سر اين در خاک ديدم

ز خاک اينجا طلب اسرار جمله
که حق در کار دارد کار جمله

حقيقت خاک کل ديدست جانان
ولي جمله در او گشتند حيران

حقيقت خاک در ذاتست موصوف
کسي کين سر کند اينجاي مکشوف

نظر در خاک کن تا راز بيني
تمامت انبيا را باز بيني