جوهر الذات عطار

بکش ما را به تيغ هجر بيشک
که تا پنهان شوم ايدوست در يک

شده ايجان و دل در فرقت تو
نديده اندر اينجا قربت تو

پر از درد است و پر خونست بنگر
برون آور از اين خونش تو بر در

چو عجز آوردي اينک در نهادت
گره بيشک ز کار اکنون گشادت

چو موري اينزمان آشانه جوئي
سخن در خورد آب و دانه گوئي

ترا چون نيست اين مقصود حاصل
نگشتستي در اين درگاه واصل

چرا و چون مگوي و باش خواموش
حقيقت بنده باش و حلقه در گوش

چو تو در علت و چون و چرائي
نمود خويشتن با او نمائي

مگو بار دگر اين سر بر او
حقيقت عجز آور در بر او

سخن در حضرت بيچون آن شاه
دل و جان داري اي مسکين تو آگاه

تو مجنوني و ليلي مي نداني
وگر داني در آن حيران بماني

عجب درمانده چون حلقه بر در
دري زن عاشقانه هان و مگذر

نه کار تست چونکه نيستت بر
از آن بنشسته بيچاره بر در

ز جان و سر حقيقت بگذرد او
رود در بارگه و بگذرد او

شه کون و مکان در حجره دل
نموده روي و کرده مشکلت حل

حجاب جسم و جان بردار از سر
در اينمعني بيک بيني تو رهبر

سر بي تن اناالحق زد بظاهر
که او را بد حقيقت در يقين سر

يقين حق بود در منصور اعيان
که ميزد او اناالحق راز پنهان

يقين حق داند اينجا بود تو حق
اناالحق گفت هم در خويش مطلق

انالحق گفت و سر دوست بشناخت
وجود بود خود يکباره در باخت

در اينجا داد جمله سالکانش
که تا يابند کل شرح و بيانش

ز ديد احولي يک بين شود او
حقيقت در عيان حق بين شود او

ازل را با ابد پيوند سازد
بجز جانان همه در دوست بازد

حجابش چون بر افتد در يکي او
جدا بيند حقيقت بيشکي او

حجابت دور کن تا نور گردي
حقيقت در عيان منصور گردي