جوهر الذات عطار

منم پنهان، منم حيران بمانده
منم در دير تو يکتا بمانده

زيکتائي من در ياب خود را
که تا فارغ کنم مر نيک و بد را

خرد بگذار و ما را در درون بين
يکي خود را درونت با برون بين

برون اکنون بدان اينراز اينجا
مگو در پيش کس اين باز اينجا

وگرنه من ملامت آرمت پيش
ابا خود در نهان ميدار با خويش

چرا چندين که در بند تو هستم
بزير بار محنت مانده پستم

دلت با من در اينجا رحم نارد
ابا من کرده تو بيشکي بد

درون خلوتست و غير بردر
بمانده بيشکي هم سير بر در

درون خلوتست و نيست اغيار
اگر چه در حقيقت مر توئي يار

طلبکاري بشد اکنون چو ديدم
در اين شب تا بوصل تو رسيدم

بيکره عقل بردي اي دل آرام
توئي بيشک مرا در جان دل آرام

کنون در وصلت امشب راه بردم
همه تقليد از لوحت ستردم

کجا تقليد گنجد در برت دوست
بديدم مغز اکنون محو شد پوست

رخت بنماي اکنون تا بدانم
که در ملک جهان صاحب قرانم

تو کردي اينزمان در بسته ام من
از اين خلوت بتو پيوسته ام من

سرت از تن جدا اينجايگه من
يقين گردانم اي مسکين در تن

ولي چون صاحب سري در اينراز
بگويم با تو اي بيچاره اينراز

ترا امشب يکي جامي که داديم
حقيقت امشبت اين در گشاديم

نداني تو که با خود مي چه گوئي
که در ميدان فتاده همچو گوئي

چرا چون درد او بردي در اينجا
شدي بيچاره اندر عشق شيدا

در آندم گفت تو جان جهاني
بکن با من که بيشک ميتواني

اگر چه تو بيکدم جمله را پاک
دراندازي ميان خون و در خاک

نگويد هيچکس کاينجا چه کردي
که در جمله توئي بيشک که فردي

شدم بيزار از جان نيز از دل
که ماندستم در اين اندوه مشکل

جهان جان مرا نايد بکاري
مرا بايد در اينجا مرد ياري