جوهر الذات عطار

از آن منصوري از ديدار الله
که افکندي مرا در قربت شاه

بگفت اين و بزد يک نعره آنگاه
بيفتاد آنزمان در عشق يکتاه

شد و جان داد آنجا رايگان او
حقيقت در بر کون و مکان او

در ايندم اندر اينجا مي توانم
که مر جمله ز غوغا وارهانم

وليکن اينزمان ني وقت رازست
که ايندم عين جانها در گدازست

شما را آنقدر بس تا بدانيد
همه در ذات من حيران بمانيد

يقين من کعبه ام هم جان جانان
بخواهم رفت در اينجاي پنهان

وصالي دارد اينجا صاحب درد
بود او در ميان جمله شان فرد

رها کردم شما را در بر او
که نبود هيچکس بي رهبر او

نمود عشق او در خويشتن بين
دم آخر تو خود بيخويشتن بين

درون پرده پنهانست بيچون
نظر کن در رخ او بيچه و چون

حقيقت ياب او را در بر شاه
که تا مجنون نگردي تو از آنماه

همه در آينه بيني نهاني
تو داني بيشکي جمله تو داني

يکي بيني نمود ذات در خويش
حجابت دور گرداني تو از پيش

حجابت دور گردان ايدل ريش
که تا يابي حقيقت يار در خويش

نظر کن تا چه مي بيني تو در خود
که ماندستي چنين و بي بر خود

که بشناسد نمود جسم با جان
کند مرجان خود در دوست پنهان

يقين منصور خود بشناس در خويش
حجاب جسم و جان بردار از پيش

يقين منصور خود بشناس اينجا
نهاد ذات شو در خويش يکتا

چرا اينجا چنين ساکن بماندي
در اين زندان چنين ايمن بماندي

تو آن داري که صورت ره نداند
وگر داند در آن حيران بماند

تو اندر هفت پرده رخ نمودي
عجب زينسان که در گفت و شنودي

که عمرت رفت تا گاهي ابر باد
بکردستي در اينجا خانه آباد

کجا راهي بري آنجا بحضرت
که ماندستي چنين در فکر نخوت

خبر معني دمادم آر واز دوست
تو هستي بيخبر درمانده در پوست