جوهر الذات عطار

منم بينا و چشم جمله از من
در اينجا گاه بين خورشيد روشن

بر قطب جهان بودم در ايندم
يقين هم ميروم پيشش دمادم

کنون من آمده در ملک بغداد
که اينجا کرده ام بر نفس خود داد

نمود من در اول دان و آخر
نمودستم کنون هستي ظاهر

بسوزانم در اينجا ظاهرم من
که بر هر شيي حقيقت قادرم من

کجا رفتست شبلي اينزمان هان
که در يابد يقين کون مکان هان

اگر چه اينزمان شيخ زمان است
نمود تو در اينجا او ندانست

ندانست او ترا از ناسپاسي
تو در عصر زمان امروز خاصي

تو در بند غم و جاه و تيولي
کجا يابي چو ما صاحب قبولي

بگويم با تو تا خود کيستي تو
در اينعالم براي چيستي تو

تو نافرماني من کرده تو
بمانده در حجاب و پرده تو

بصورت مانده اينجا مبتلائي
از آن بيشک تو در خوف و رجائي

بصورت مانده در ملک بغداد
نديدي هيچ معني را يکي داد

بدر کن از سرت سوداي اين جاه
وگرنه باز ماني تو در اين چاه

بدر کن از سرت سوداي دنيا
که با شادي شوي در سوي عقبي

بکش دردي در اينجا جوي درمان
بياب اينجايگه از ما تو آسان

سوي شيخ کبير آن قطب عالم
که او ميداند احوالم در ايندم

زهي معني زهي صورت زهي دم
که چون او خود نباشد در دو عالم

در اشتر نامه من اين سر نگفتم
ولي آن جوهر اينجا من بسفتم

چو منصور حقيقي رخ نمود است
ترا در جان و دل گفت و شنودست

بگو با او همه راز نهانت
که تا او باز گويد در ميانت

بگو با او تو درد دل در اينجا
که درمانت کند ايماه شيدا

تو از وي بيخبر در سوي باغي
گرفتستي ز ذات کل فراغي

چگويم تا تو در بند خودستي
يقين دانم که با خود بت پرستي

خدا بشناس اکنون در حقيقت
ببر از من تو اين گوي طريقت