جوهر الذات عطار

جهان جمله جانها بد يقين او
که بيشک بود در عين اليقين او

از او شو واصل اي سالک در اعيان
که او دارد حقيقت سر جانان

ندانم چون محمد ديد جانان
که در جانست چون خورشيد تابان

مرا بنمود رخ در خواب و بيدار
شدم ديدم وجودم ناپديدار

محمد (ص) ديد در خود حق نهاني
از آن او ديد او صاحب قراني

چو حق بود او بصورت هم بمعني
ببرد اين گوي در دنيا و عقبي

مبين جز مصطفي چيزي تو ايجان
که ديدست او در اينجا گاه جانان

مين جز مصطفي در هر دو عالم
کز او ديدي حقايقها دمادم

من از وي واصلم اينجا يقين است
که او در هر دو عالم پيش بين است

دو عالم در تو حيرانست اينجا
که کردستي نمود حق هويدا

دو عالم در تو حيران و نظاره
تو کردستي ز جمله مر کناره

چناني پيش بين در آخر کار
که پرده بر فکندستي بيکبار

چناني پيش بين در ديد مردان
تو کردي فاش مر توحيد جانان

چناني پيش بين و راز ديده
که دلداري در اينجا باز ديده

چناني پيش بين و حق عيانت
که در يکي است اينجمله بيانت

چنان واصل شوي در حق بيکبار
که يکسانست پيشت نقش پرگار

چنان واصل شدي مانند منصور
که در آفاق خواهي گشت مشهور

تو مشهوري و آگاهي بعالم
که اينجا ميزني دم در يکي دم

نديدي غير ديد مصطفي تو
از آني در ميانه با صفا تو

ره شرع تو بسپردم يقين من
که تا کردي در اينجا پيش بين من

ره شرع تو آن عشاق که بسپرد
حقيقت در دو عالم گوي او برد

بجز شرع تو در جانم نگنجيد
که اندر او جمال جاودان ديد

ز شرعت اينزمانم يافته راز
شدستم در يکي انجام و آغاز

ز شرعت رخ نگردانم يکي دم
که به زين من نديدم در دو عالم

ز شرعت همچو دريا گشت جانم
دمادم جوهر و در ميفشانم