جوهر الذات عطار

چو بنمايد جمالت سر عشاق
ببيني و تو باشي در جهان طاق

بسي گفتست و شيدا شد در آخر
اناالحق مي زند رسوا شد آخر

همه مردان راهش منع کردند
همه ذرات با او در نبردند

وليکن جان مر او را پايدار است
که دل در پايداري پايدار است

يقين بشناس کاينجا دوست پيداست
حقيقت مغز جان در پوست پيداست

مبين جز او که او بنمود رويت
درون جان تو در گفتگويت

تو صاحب ديده شو درديده بنگر
جمال جاودان در ديده بنگر

تو صاحب ديده شو در ديدن يار
درون ديده او را بين و بگمار

اگر صاحبدلي جز او مبين تو
درون ديده در عين اليقين تو

اگر صاحبدلي دل را نگهدار
که تا يابي در اينجا زود دلدار

خبر کن دل که جان در تو پديدست
وليکن جان ابر گفت و شنيدست

دلت جانست و جان و دل يکي بين
رخ جانان در اين دو بيشکي بين

دلت جانست و جان و دل نمودار
يکي در ذات داند صاحب اسرار

دل و جانش يکي بد در دو عالم
از آن ميگفت او سر دمادم

دل و جانش يکي شد تا حقيقت
ورا شد فاش در عين شريعت

دل و جانش چو در يکي لقا يافت
از آن اينجايگه عين بقايافت

دل و جانش چو در يکي قدم زد
وراي چرخ اعظم او قدم زد

دل و جانش چو در يکي بيان کرد
درون جان من شرح و بيان کرد

دل و جانش چو در حق گشت واصل
همه مقصود ما را کرد حاصل

دل و جانم فداي خاک پايش
که در جان و دلم زينجا صفايش

دلم جان گشت جان دل در لقايش
چو ديدم ناگهي ديد بقايش

دلم جان گشت جان دل در بر او
ايا سالک کنون ره بر سوي او

کسي بايد که در يکي نمودش
ببيند مر ورا اينجا سجودش

مر او را داده بد يزدان بيچون
در اول تاب آخر بي چه و چون

چو مکتوبات عين او را عيان شد
در اينجا گاه او جان جهان شد