جوهر الذات عطار

در اين قرآن سرش روزي کنم من
عيانش جمله پيروزي کنم من

در اين قرآن سرش بخشم تمامت
رهانم من ولي از هول قيامت

ولي بايد که رمزم کار دارند
نمود خويش در اسرار دارند

هر آنکو طالب ما بد در اول
نگردانيم ما او را معطل

هر آنکو طالب ما گشت از جان
نمائيمش در آخر راز پنهان

عقوبتشان کنم در دوزخ ستان
که تا گويند دم دم آخر ايشان

سوي جنت برم او را به تحقيق
ببختش در رسانم من بتحقيق

کسي کو بد کند ماننده خون
کنم خوارش در آخر بي چه و چون

نمود جمله در قرآن نمودم
که تا داني که من غافل نبودم

کسي کو بر ره ايشان رود پاک
نماند در حجاب صورت خاک

توئي محبوب ما در سر معراج
که بر فرقت نهادستيم ما تاج

توئي محبوب ما در وصل اول
که خود را مي نکردستي معطل

منت اندر ازل بخشيده ام من
در اينجا خرقه ات پوشيده ام من

نمود ما بجا آورده تو
نه همچون ديگران در پرده تو

حقيقت در دل و جانت منم من
که بنمودم ترا اسرار روشن

همه در راه ما بنموده راه
همه از سر ما گردي تو آگاه

دمي دادم در اينجا داد معني
از آن گشتي بکل آزاد معني

نباشد چون تو ديگر در خراسان
که دشوار تمامت کردي آسان

نباشد چون تو ديگر صاحب اصل
که داري در نمود ما يقين وصل

نباشد چون تو ديگر صاحب درد
که بردي گوي معني تو در اين درد

منت دادم منت گفتم کلامم
در اين اسرار بشنو تو پيامم

توئي اسرار دان ما و مائي
که ايندم در عيان ما لقائي

در آنساعت که ما دانيم اينجا
رهائي جمله را دانيم اينجا

بدادن هر کسي بر قدر وسعت
نباشد هر کسي در عين قربت

در اينجا هر که باشد صاحب اسرار
کنم او را نمود خود نمودار