جوهر الذات عطار

تو خوردي آب حيوان اندر اينجا
نميري تا ابد پنهان در اينجا

ز جسم عالمي بر آفرينش
تو داري در نهان عين اليقينش

ز علم اينجا زدي دم در يکي تو
خدا را يافتي خود بيشکي تو

در اين دم عالم معني تو داري
حقيقت دنيا و عقبي تو داري

در اين دم آندم اول ز جانت
دمادم روح مي آرد عيانت

در ايندم ايندم عين اليقين است
که او بود ديدي آخر اين است

در اين تن جوهري داري نگهدار
بر عاشق تو ميکن آن نگهدار

در اين دم نيست کلي نفخه صور
که اينجا ميدهي نزديکي و دور

صفات نور دارد در نمودار
کسي بايد که يابد اين نمودار

غلامت شد در اينجا هر چه پيداست
ز تو آمد شد آخر نيز يکتا است

بتو در آخر و اول بديدن
همه از تو بذات تو رسيدن

مکن پنهان و را در آخر کار
که تا اينجا شوي کلي پديدار

تو پيدا کردي او را در بر خويش
توئي تحقيق او را رهبر خويش

تو ميداني اميد جان چه دارم
که آونگم کني در عين دارم

تو بردارم کني اينجا چو مشهور
تو گرداني مرا در جمله منصور

تو دارم در جهان و کس ندارم
که عمري سوي ديدت ميگذارم

يکي ديدم که بي همتائي اينجا
منزه در همه يکتائي اينجا

يکي ديدم که از تو گشت ظاهر
همه در تو تو اندر جمله قادر

يکي ديدم که بيچوني و بي چه
در اينمعني چه داري جملگي چه

گمانم بد يقين شد آخر کار
چو در جانم شدي اينجا پديدار

گمانم رفت ديدم رويت ايجان
گذر کردم کنون در کويت ايجان

زهي حسن تو نور روي خورشيد
که در وي محو گشته سايه جاويد

زهي حسن تو داده ماه را نو
که در آفاق او ديديم مشهور

زهي نور تجلي در دل و جان
فکنده عاشقان بيجان بسا جان

که نورت روشنست و چشم تاريک
فتاده در برت چون موي باريک