جوهر الذات عطار

تو جان بخشي و هستي آيت دوست
ترا دانم در اينجا مغز و هم پوست

در اين شب مر مرا مقصود حاصل
کن اينجا تا شوم او دوست واصل

در اين شب مر مرا آزاد گردان
از اين زندان دلم را شاد گردان

در اين شب قدر دارم از رخ تو
چو خاصه بدر دارم از رخ تو

بسوزان خويشتن در حضرت ما
که تا يابي عيان قربت ما

ز شوق ما چنين گردانست دائم
وليکن ذات ما در اوست قائم

تو زو ميجوي اي مسکين وصالت
نميداني در اينجا هيچ حالت

حجاب او ترا در صورتت بين
از آني دائما پيوسته غمگين

چو سرگردانست او مانند گوئي
در اين معني تو درويشان چگوئي

چو سرگرداني و اينجا بديدي
چرا با او تو در گفت و شنيدي

نظر کن در درون درويش بنگر
نمود ذات ما اينجا سراسر

نظر کن در درون جان حقيقت
منه پايت برون تو از شريعت

مرا کردي طلب اينک مرا ياب
ب آهسته مکن در خويش اشتاب

ترا مقصود من درويش خسته
مشو ديگر در اينجا دل شکسته

بجز من منگر و جز من مبين تو
هميشه باش در عين اليقين تو

جدا از ما مشو در هيچ احوال
که ما دانيم راز تو همه حال

منزه آمدي درويش در کل
کشيدي از برايم رنج با ذل

منت ايندم دهم گنج نهاني
که امشب در برم صاحب قراني

ترا واصل کنم در جوهر خود
ترا فارغ کنم از نيک و ز بد

لقاي خود نمايم تا ابد هان
مبين جز ما کنون در نيک و بد هان

لقاي ما نظر کن جمله آفاق
مرا در خود ببين درويش مشتاق

لقاي ما نظر کن در دل خود
کنون بگشاي مسکين مشکل خود

درونم در برون منگر مرا بين
مرا تو انتها و ابتدا بين

چرا حيراني خود مي نبيني
که اين دم در مکان عين اليقيني

مرا در جان نگرجانان منم راست
ز پنهاني مرا اندر تو پيداست