جوهر الذات عطار

بمعني صورت خود جان جان کن
نهادت در همه اشيا نهان کن

درون پرده گلشن هست بسيار
سر و پايش در اينجا ناپديدار

در اين گلشن که گلهايش ستارست
چو بيکاران نصيب ما نظارست

نظاره بيش نبود هيچکس را
جز اين سيرست در صورت تو بس را

چو تو اين سير اينجا مي نبيني
کجا در اصل کل صاحب يقيني

تو موصوفي ولي نه آگهي تو
که چون سالک فتاده در رهي تو

وليکن تا تو در عين نمائي
کجا مرد وصولي و لقائي

نمود ذات و خاکت گو مگردان
بماندي در جمال خويش حيران

تو حيراني وافتاده چنين خوار
کجا راهي بري در عين اسرار

همه همچون تو در خورشيد اشيا
ز پنهاني شده اينجاي پيدا

نظاره کن زبان در کش تو خاموش
مشو چندين بهر چيزي بمخروش

طلب ميکن در اين زندان خداوند
که بيرونت کند ناگه از اين بند

کواکب ديد جمله در شب افروز
که شب از نور ايشان بود چون روز

که هان اي عاقلان هشيار باشيد
در اين درگاه شب بيدار باشيد

دل درويش بيدل در نظاره
ز چشمش درفشان شد بر ستاره

خوشم مي آيد اينجا ديدن تو
شدم حيران در اين گرديدن تو

چنين گردان شده صوفي چرائي
از ايراپاي تا سر در صفائي

در اين گردش که هستي شوق داري
ز نور فيض و رحمت ذوق داري

در ايندم ينزل الله است تحيق
مرا اينجا نصيبي بخش و توفيق

در ايندم ينز الله است گر اوست
حقيقت مغز گردان مر مرا پوست

در ايندم ينزل الله است از ذات
مرا کن زنده دل با جمله ذرات

در ايندم ينزل الله است يکتا
مرا از نور خود گردان تو يکتا

در ايندم ينزل الله است حاصل
مرا گردان ز ياد دوست واصل

تو آن نوري که در عين دخاني
تمامت فيض و فضل جاوداني

تو جان بخشي و جانان ديده تو
بسي در عشق او گرديده تو