جوهر الذات عطار

مرا آن وعده کانجا بدادي
بر آور تا شوم در عشق راضي

توئي جان جهان و ديد اسرار
مرا چندين در اين دنيا مي آزار

دمادم جامت اينجا نوش دارم
از آن اين حقله ات در گوش دارم

فراموشم نگردد اي دل و دين
توئي در جان و دل هم جان شيرين

ز مهرت مهر دارم همچنان من
زنم در مهر جانت کوس جان من

دمي تا در بدن دارم تو بينم
بجز تو هيچ ديگر مي نبينم

بجز تو هيچ چيزي در خيالم
نگنجد ز آنکه آن باشد وبالم

بده جامي که خرقه هست زنار
بسوزم اينزمانش در تف نار

بگير از پايم آنگاهي در آور
مرا اين است اگر داري تو باور

که من خود در برت جانا که باشم
چو تو هستي بگو تا من چه باشم

کجا در گنجدم سالوس اينجا
نگيرد مکر و هم افسوس اينجا

تو هستي در من و من خود نيم دوست
چو کردي مغز اينجاگه مدان پوست

شده در خواب و خاموش اوفتاده
چو مستان سخت بيهوش اوفتاده

جمالش فتنه و عشاق آفاق
بخوبي و ملاحت در جهان طاق

نظر کرد و جمالش ديد در خواب
گرفتش گوش آن مه را باشتاب

گمان برد او در اينجا گاه نهاني
درون جان و دل گفت از نهاني

تو داني تو نمودي تو ربودي
تو گفتي در حقيقت تو شنودي

تو بودي و من اي خوش خفته در خواب
مرا بنموده اينجا تک و تاب

چگويم صاحب حسن و جمالي
منم نقصان تو در عين کمالي

رموز تو در اينجا گه گشايد
مرا اينجايگه جز تو نشايد

نهاني ليک پيدائي هميشه
نه در جاني نه بر جائي هميشه

در اين خواب خراب آباد دنيا
نديد هيچ اينجا روي مولي

ترا دلدار اينجا رخ نمودست
عيان عقل اينجا در ربود است

بجز ديدار حق در خود مبين تو
که هستي صاحب عين اليقين تو

چو يار امروز باتست و تو اوئي
در اين معني که من گفتم چگوئي