جوهر الذات عطار

چو ديدي ناپديداري کنون تو
مشو اينجا دمادم در جنون تو

چو ديدي يار گمکرده در اينجا
حقيقت بر گرفتي پرده زانجا

حقيقت يار بنمودست خود را
يکي کرده در اينجا نيک و بد را

حقيقت جز يکي نبود نمودش
يکي باشد در اينجا بود بودش

حقيقت يار ما در هرچه ديدم
بجز او هيچ ديگر مي نديدم

حقيقت يار ما در جمله پنهانست
نمود جملگي و جان جانانست

حقيقت يار ما گوياي خود شد
در اينجا گاه او جوياي خود شد

حقيقت يار ما ديدار خويش است
در اين اسرارها گفتار خويش است

بسي آوردم و بنموده ام شان
ب آخر در فنا بنموده ام شان

منم پيدا و پنهان گشته در خود
که بنمودم حقيقت نيک و هم بد

دو عالم ديده ام از خود هويدا
ز خود گردم در اينجا گاه پيدا

ز خود مر خود نمودم آشکاره
ز خود در خويشتن کردم نظاره

ز خود گويا شدم در هر زمانم
من اندر هر زبان عين العيانم

جمال من درون جان ببيند
همه با من ز من در من نشيند

جمال من عيان جمله آمد
ولي در کل پنهان جمله آمد

جمال ماست در عرش آمده کل
ز ديدارم ابر فرش آمده کل

جمال ماست در لوحي نمودار
قلم از من نوشته سر اسرار

ز نور ماست دل روشن نموده
در اعيان هفت گلشن را نموده

ندارم جز نمود خود يکي من
که دايم در عيان کل بيشکي من

ز صنع خود ببودم آشکاره
ز خود کردم يقين در خود نظاره

بديدم ديد خود را من ز اول
در آخر ذات خود کردم مبدل

نمود خويش اندر جسم دو جهان
ز پيدائي شدم در جمله پنهان

حقيقت يار خود بر گفت اسرار
دمادم در يکي معني بتکرار

همي گويد که من عين وصالم
درون جمله در ديد جلالم

جلال من نديد و هم فروماند
اگر چه دائما در گفت و گو ماند