جوهر الذات عطار

بدي کردم در اينجا بد مگيرم
ميان اين بلا تو دستگيرم

بدي کردم بنفس خود نهاني
فتادم در بلا اکنون تو داني

بدي کردم بپوشان سرم اينجا
که در درگاه تو هستيم رسوا

زرسوايي کنون طاقت ندارم
که سر در حضرت جانان بر آرم

ز رسوايي مرا طاقت شده طاق
که در درگاه تو ماندم چنين عاق

چنين مگذار آدم را دلش خون
بمانده در بهشتت زار و محزون

دلم خون شد در اين رسوائي خود
که ميدانم که بد کردم همين بد

چنين بازيچه دادم در بهشتم
چو ياد تو من از خاطر بهشتم

چو شيطان بود اينجا همچو دشمن
چنين کرد او در اينجايم ابامن

ز عجز خويشتن مسکين نمودي
کنون اسرار ما را در فزدوي

ترا اين بس بود در هر دو عالم
که اين خواري ترا باشد دمادم

ترا اين بس بود در عين خاري
بلاي قرب ما پايداري

بلاي قرب ما مي کش در اينجا
که خواهي بود زني بس تو به تنها

کنون خواهي بدن اندر بر تو
تو باشي دائما در آذر تو

چو خوردي گندم او بد رهنمونت
کنون خواهد بدن در بند خونت

کنون جبريل بيرون بر تو آدم
که گستاخي ندارد او در ايندم

فتاده هر دو در اندوه نايافت
بحالي جبرئيل اينجا و بشتافت

بهر کاري که آيد در بر تو
بود الله بيشک رهبر تو

ندارد چاره جبريل اينجا
که تا سازد ترا درمان در اينجا

ترا در سوي دنيا راه دادست
بسي اندوه بهر تو نهادست

خيالي بود کاينجا مي نمودت
گنه کردي وز خود در ربودت

خيالي بود همچون تير بگذشت
ره خود ديد اندر کوه و در دشت

بدادي عمر خود بر باد ناگاه
فتادي از سر ره در بن چاه

قضا بد از سر تو اينچنين راند
دلت در حسرت جنت چنين ماند

بنه تن تا بمالد روزگارت
که هم خواهد بدن در دهر کارت