جوهر الذات عطار

دم من دمدمه در عالم انداخت
وجود عاشقان چون شمع بگداخت

دم من ذات دارد در صفاتست
يقين داند که او کلي زذاتست

دم من ميزند اينجا اناالحق
نظر هم بين تو در تقواي مطلق

دم من هو زند يا هو نديده
نمود لابکل در هو بديده

دم من هو زند کو ديد هو است
ز عين ذات در الله هو است

دم من هو زند جز هو نديدست
که اينجا گه زلا در هو رسيدست

دم من هو زند در عشق جانان
نمود صورت اينجا کرده پنهان

منم واصل که کل ديدار ديدم
در اينجا من عيان يار ديدم

من وياريم و کل پيوسته با هم
دل و جانست و جان و دل در ايندم

بهشت روي جانان در رخ ماست
که او اسرار گفت و پاسخ ماست

در اين دنيا مرا شادي از آنست
که مارا سر معني جان جانست

در اين دنيا بسي زيندم زنندش
ولي مانند احمد کي بدندش

در اين دنيا جز او ديگر نباشد
چو او پيغامبر و رهبر نباشد

درون جان عطارست تحقيق
که او دارد در اينجا راز توفيق

سر وجانم فداي روي او باد
هميشه روي من در سوي او باد

چو صيت اوست در عالم گرفته
نمود ذات او همدم گرفته

محيط مرکز جانهاست احمد
که او را در دو عالم بد مويد

در آخر کرد اينجا واصلم اوست
همه مقصود کلي حاصلم اوست

عيان بنمود ما را در حقيقت
چو حق بسپردمش راه شريعت

از او واصل شو و زوگوي اسرار
در او شو ناگهي تو ناپديدار

خدا ومصطفا در جان نهانند
مرا اين جايگه شرح و بيانند

يکي اندر حقيقت بين تو دلدار
که ميگويد دمادم در سخن يار

منم در جان و پنهان بود بودم
همه معبود بودم تا که بودم

تو اينجا گه در آخر راز ديدي
نمود يار خود را باز ديدي

نمود يار داري در فنا باز
ترا مکشوف شد انجام و آغاز