جوهر الذات عطار

بلاي عشق و قربت در وجودم
خود اينجا من عيان بود بودم

بلاي عشق قربت در دل او يافت
بسوي لامکان آنگاه بشتافت

طلب کن گر بديدي تو در اينجا
عيان دوست اي پيوسته شيدا

ز شيدائي نيابي عقل کل تو
بماني دائما در عين ذل تو

ز شيدائي نيابي راز جانان
بماني تا ابد در خويش پنهان

ز شيدائي دلت ناچيز داري
از آن مسکن تو در دهليز داري

ز شيدائي نديدي هيچ اينجا
بر دستي در ده دمي باش رسوا

چنان آهسته بودند اندر اينراه
هميشه با ادب در حضرت شاه

نميگنجد در اينجا دامن تر
کسي بايد که باشد پيش دلبر

ز نقش بي نشاني در فنا باش
که تا گردد ترا اسرارها فاش

در اين گنجست جاي اژدهائي
حذر کن تا نبيني زو بلائي

در اين گنجست گوهرهاي اسرار
نمي آيد بهر کس آن پديدار

تو گر اين گنج ميخواهي که بيني
چرا در بند خود دائم چنيني

در اين گنج تو اسرار عيانست
کنون اين گنج از ديده نهانست

همه مردان در اينجا گنج ديدند
وي کلي بلا ورنج ديدند

طلسم آدم شکست و گنج بنمود
وگرنه گنج در اول نهان بود

طلسم آدم شکست و بود آدم
حقيقت گشت گنج او در اين دم

زگنج ذات گر بوئي بري باز
در اين ميدان کل گوئي مر اين راز

از آنجا چون برآمد ني کمر بست
در اسرار معاني راز پيوست

که ميگويد چه ميگويد نهان ني
که او در چاه تن خورده است از آن مي

از آن مي خورد ني دريافت بوئي
همي گويد عيان در گفتگوئي

از آن مي خورد ني تا زخم خوردست
در اين عالم بسي فرياد کردست

ز درد آدم اينجا اوست نالان
از آن در چرخ بين صاحب وصالان

کسي کو درد دارد در دم ني
نهاني بشنود اسرار از وي

چو ني باش اندر اينجامرهم جان
بزن دمها تو در اسرار اعيان