جوهر الذات عطار

نهان شو در نمود عشق اينجا
که تا بيني نمود عشق اينجا

نهان شو در بلائي دل مياميز
اگر مرد رهي با عشق مستيز

نهان شو تا عيان اصل بيني
دمادم در نهادت وصل بيني

نهان شود تا تو جان با آشکاره
ببيني در زمان اين جا ستاره

اگر از وصل او خواهي نشاني
ز من بشنو در اينجا گه بياني

اگر از وصول او آزاد گردي
در اينجا بي نشان چون بادگردي

ز وصلش جمله حيرانند ومدهوش
ز خود در بسته و با عقل خاموش

ز وصلش بنگر ايشانرا يقين تو
همه در تست گردان باز بين تو

ز وصلش جملگي نابود گردند
در آن نابود کل معبود گردند

بقاي جاودان ديدم رخ يار
رها کردم در اينجا پنج با چار

بقاي جاودان درياب در خود
که فارغ دل شوي از نيک و زبد

بقاي جاودان ديدم ز اعيان
شده در ديد يار خويش پنهان

دراين سر انبيا ديدند بلايش
در آن جا يافتند بيشک لقايش

دراين سر ماتم است اينجا دمادم
در آن سر نيست چيزي جز که آدم

در اين سر کن تو حاصل آن سري را
که گفتست اين بيان شيخ سري را

از آن سر آمدند ذرات اينجا
در اينجا گه شدند بيشک هويدا

از آن سر آمدي در عين اين خاک
نديدي جوهر اعيان افلاک

از آن سر آمدي اي خفته در خواب
زماني کرد بيدار و تو درياب

از آن سر آمدي و جان جانت
در اينجا گاه هست اکنون عيانت

خبر داري که در فرياد و سوزم
بپايان آمدم شب گشت روزم

خبر داري که در اندوه و دردم
عيان بنماي تا من شاد گردم

خبر داري که در وصلت چسانم
که هر شب آه بر گردون رسانم

بلاي عشق قربت بر کشيدم
که تا در عاقبت رويت بديدم

بلاي عشق قربت در نهادم
نهادي و من اينجا داد دادم

بلاي عشق و قربت يافتم من
در اينجا گاه دولت يافتم من