جوهر الذات عطار

درونم هم توئي بگرفته بيرون
ترا دانم در اينجا سر بيچون

حجاب از پيش روبردار و بنماي
که هستي در دورن جان تو يکتاي

چو من با تو درون جسم و جانم
در اين جنت ترا عين العيانم

چرا تنها همي گوئي که هستم
که با تو در درون جان نشستم

ايا آدم در ايندم شاد ميباش
بجز من از همه آزاد مي باش

ايا آدم درون ما را نظر کن
نظر در جسم و جان مختصر کن

ايا آدم منم در بود جانت
که بنموده همه راز نهانت

منت بخشم بفضل خويش اينجا
نمود عشق هم در ديدن ما

منت بخشم در اينجا ديدن خود
که پيش ما نگنجد هيچ از بد

حجاب آنگه ز پيش روي برداشت
چو آدم در نمود او جسم بگماشت

چنان مست لقاي جان جان بود
که آدم در نهان حق عيان بود

چنان مست لقا بد در عيانش
که بيرون بود از کون و مکانش

چنان مست لقا بد آدم آنجا
که در اعيان نمي آمددم او را

دم او آن دم اول رو نمودش
که از بود تمامت در ربودش

دم او حق تعالي بد در آندم
بخود پيوست بشنو سر آدم

چنان بد آن دم و آدم نگنجيد
که در عين العيان آندم نگنجيد

در آن دم کرد او را عشقبازي
من اين اسرار ميگويم ببازي

بدان اسرار حق بازي و درياب
در اين اسرارها ايندم تو بشتاب

خطاب حق سوي جبريل امين شد
مر او را در زمين عين اليقين شد

خطابي کرد حق در سوي جبريل
که هان از پهلوي چپ زود تبديل

کني آدم در اينجا آشکارا
که تا بيند حقيقت صنع ما را

در آن دم عقل کل آمد مشهر
ز من بشنو تو اين اسرار بي مر

چو جبريل اندر آن بد در نظاره
يکي صورت دگر شد آشکاره

يکي صورت که بد آن جمله معني
که او را بود در جان سر تقوي

نمود انبيا و اوليا بود
که در جان او ذکي با ذکا بود