جوهر الذات عطار

ببر سر تا مرا بيني عيان تو
که اين سر در نميگنجد بدان تو

ز خود چون بگذري ما را بداني
در آخر چون بداني کل تواني

در آندم کين دم صورت نماند
بجز من عين مقصودت نماند

نماند هيچ جز من مر ترا هيچ
نبيني اين طلسم پيچ در پيچ

مرادم کشتن تست آخر کار
که تا يابي مرا در جمله اظهار

مرادم کشتن تست و فنا شو
مرا در جزو و کل عين بقا شو

مرادم کشتن تست و تو بگذر
تو خود جز من دمي در هيچ منگر

منت گويايم و من نيز گويا
در اين عين جهان منگر بجز ما

هر آن کو پيش از مرگم نميرد
ميان حلقه اين در نگيرد

منت بينم ز من خود درگذشتي
حقيقت راه اعيان در نوشتي

کرا باشد نمود عشق طاقت
که در آخر بيابد اين سعادت

بجز من هيچ در پيشش نگنجد
دو عالم نزد او موئي نسنجد

چو ره بسپارد اندر سوي درگاه
يکي بيند مرا در جمله آنگاه

مرا ديدن در اينصورت به نتوان
بوقتي کو ببيند راز پنهان

که جان بسپارد و ما را به بيند
ابا ما او در اين خلوت نشيند

تو اي عطار جانت برفشاندي
بسي در بحر ما کشتي براندي

تمامت در تو اينجا درج کرديم
درون دل تو ما را عين درديم

ز درد عشق ما آگاه ميباش
بصورت همچنان در اره ميباش

از آن دم دمدمه افکن در آفاق
دمادم که از آن دم جمله عشاق

از آن دم در عيان اسرار کل بين
وجود خويشتن انوار کل بين

از آن دم اين دم تو در جهان است
که بگرفته زمين اندر زمانست

چو آدم در بهشت اين مرتبت يافت
از آندم سوي جانان زود بشتافت

چو آدم در بهشت جان زد آندم
نظر مي کرد و خود ميديد آدم

چو حق در خويشتن ميديد تحقيق
بخود ميگفت و خود ميکرد تصديق

که اي جان جهان و جوهر من
توئي در هژده عالم رهبر من