جوهر الذات عطار

تو لعنت کردي و رحمت گزيدم
که در رحمت منش لعنت بديدم

مرا از رايگان کردي تو پيدا
شدم در کوي تو مسکين و رسوا

بفضل خود ببخشم در جهانت
که رحمت يافتم هر دو جهانت

تو شاهي وهمه در تو اسيرند
نميري و همه پيش تو ميرند

ترا ديدم همه تصديق و رحمت
نميگنجيد در ذات تو لعنت

حقيقت نيست جز ذاتت در اسرار
چه باشد لعنت اينجا مرد ستار

صفاتت لامکان و من مکانم
که راز تو در آن باشد عيانم

بجز تو من نديدم هيچ غيري
ز دورت در تو ما را بود سيري

تو بستي نقش آدم در نمودت
شده بيدار اينجا بود بودت

بهم پيوسته شد تا فاش ديدي
حقيقت در عيان نقاش ديدي

ز ذاتت در صفات فعل مطلق
نمودي بودي آدم را تو الحق

همه علم من و حکمت تو بودي
مرا اندر بهانه در ربودي

نبد آدم که ديدم ذات پاکت
تجلي فعل گشته در صفاتت

يقين دانستم اسرارت در اينجا
چو ديدم آدم از ذاتت هويدا

به علم اندر ملائک گشتم
تمامت نام و ننگم در نوشتم

ز معدن روشنم شد در معاني
که پيدا گشته از راز نهاني

ز خود بيني شدم در عين لعنت
ولي آخر کني بر جمله رحمت

اگر خواهي ببخشي مر مرا بخش
که ذات پاک تو نيکست در نقش

که در کوي تو باشم لعنتي من
کنم هر لحظه بيحرمتي من

کسي کو مر ترا بگزيده باشد
در اول عزت تو ديده باشد

به آخر چون کند خود را بخواري
کند در عشق لعنت پايداري

چو من کردم سجود شيب وبالا
بسي رفعت مرا دادي تو در لا

کسي کز تو چنين عزت بديداست
کنون در طوق لعنت ناپديد است

چو ابليس ار تو مردي حق بشناس
ز لعنت در نمود عشق مهراس

اگر مانند شيطان رهبري تو
قدم در کفر و لعنت بسپري تو