جوهر الذات عطار

خطاب دوست اندر اندرونم
که ميداند که من در شوق چونم

خطاب دوست ما را در نهادست
نهادم اندر اينجا داد دادست

خطاب دوست کردش نام باشد
همه ننگ جهان در نام باشد

عذاب اينجا وآنجا در خطابست
بر آن عاشق که مراو را خطابست

چو من در عشق کي آيد پديدار
که لعنت را کند رحمت خريدار

به پنهان در ميان انبيا من
بسي بشنيده ام اسرارها من

نمود يار ديدم در همه چيز
نمود جمله بود و زان من نيز

قلم بدرفته در هر راز او بود
وليکن راز من عين نکو بود

جمال يار بود آنجا عيانم
نمود عشق در هر دو جهانم

ميان هر دو من اينجا اسيرم
همو باشد در اينجا دستگيرم

هر آن يک چشم باشد کفر و دينم
بجز يکي در اين ديده نبينم

بجز يکي در اينجا من ندارم
که راز جان جان پنهان ندارم

اگر ناکس شوي در کوي دلدار
کسانت گر شوندت من خريدار

چو ديدم خود بديدم نار بودم
ز بود کفر در زنار بودم

همه کفر جهان دارم بيکبار
شدم کافر چنين در روي دلدار

اگر در کنه يکدم دم زني تو
ببام هفتمين خرگه زني تو

اگر در کافري بوئي بري تو
ز بود چرخ و انجم بگذري تو

من اندر کافري دلدار ديدم
در اينجا گه نمود يار ديدم

من اندر کافري زنار بستم
و زآنجا در نمود يار بستم

نشان عشق ما را در ميان کرد
ولي بودم ابي نام و نشان کرد

چو جانان رخ نمودم رايگاني
من اين لعنت گزيدم در نهاني

کنم هر لحظه در عشق تو تکرار
چو او دارم ابا او گويم اسرار

نمود لعنتم اينجا تو کردي
در اينجا گه مرا رسوا تو کردي

منم رسوا شده در کويت ايجان
نظر بنهاده اندر سويت اي جان

بسي در دل جفاي تو کشيدم
به اميدي بکوي تو دويدم