جوهر الذات عطار

بصد ره مي ترا اينجا دواند
ولي چون در دل آيد باز ماند

ز خود بيني او اسرار آدم
در اينجا ماند اندر نيش ارقم

ز خود بيني بسر افتاد در چاه
نميدانست او افتاد ناگاه

از اول بود در عزت و ناز
ميان جزو و کل بودي سرافراز

هم او را بود در عين حقيقت
وليکن بيخبر بود از طبيعت

رسم اندر سلوک و شرح گويم
که ايندم در عجب مانند گويم

چو در اول چنان اسرار حق ديد
خود از جمله ببرده او سبق ديد

براه انبيا رو از بدي دور
بشو اي جان که ماني غرقه در نور

ترا شيطان ببرد از ره نداني
که همچون او تو در لعنت بماني

تو خود را خفته دان و بلکه کمتر
که تا اينجا نماني تو در آذر

مني شيطان بگفت و در مني شد
بگردن طوق لعنت صدمني شد

طبيعت رهزنست و راه گم کرد
از آن آدم فتاد اينجاي در درد

بپرهيز از طبيعت در خدا شو
ز بود فعل بد اينجا جدا شو

ز ابليس و زابليسان بيندي
همان زنهار اندر گفت و در کيش

ز دست نفس و شيطان کن کناره
مکن در فعل او هرگز نظاره

در ايندم مانده از حق تو غافل
نهاده نام خود اينجاي عاقل

تو در عين بقائي و بهشتي
چو آدم تو بهشت جان بهشتي بهشتت

کند تا از بهشت جاودان دور
ترا گرداندت در خويش مغرور

تو در جنت حذر کن شاد بنشين
ز ابليس صور آزادبنشين

که تا چون بود احوالت در آنجا
دگر چون آمدي بيخويش اينجا

مشو قانع که تو در لطيفي
نکو بنگر که بس ذات شريفي

ترا در گوش بايد کرد اين قول
که تا فارغ شوي از گند آن بول

مقام نور جوي و نور شو پاک
که در ظلمت کجا يابي تو افلاک

در آندم خود بخود گر مرد رازي
که نور ظلمتي و پرده رازي

عدم بود و صفاتش محو ظلمت
در آن تاريکهاي عين قربت