جوهر الذات عطار

در اين اسرار تو انديشه کن
نمود عشق خود را پيشه کن

شب مهتاب واصل شو ز اسرار
در آنساعت که باشد ليس في الدار

شب مهتاب اگر معشوق بيني
دمي با او در آن خلوت نشيني

شب مهتاب بنمايد رخت يار
که در شب مي نگنجد هيچ اغيار

شب مهتاب ک آنشب بدر باشد
در آنشب عاشقان را قدر باشد

شب مهتاب حق بي شک بيابي
چه گويم کاين زمان در عين خوابي

مخسب و سر اين اسرار درياب
مشو اي دوست چنديني تو در خواب

تو در اين دار دنيا باز مانده
ز بهر شهوت پر آز مانده

توئي غافل در اين دنياي مکار
که ناگاهت برون آرد ز پرگار

همه مردان در اين ميدان چو گويند
بجز توحيد او چيزي نگويند

طلب کن اينچنين مردان حق تو
که بردي ازهمه در ره سبق تو

خدا زآن سان طلب در عين اسرار
که از انسان شود اين سر پديدار

يکي پيري بزرگي با ادب بود
ز شوق دوست دائم در طلب بود

هميشه صاحب درد و الم بود
ولي در عشق او صاحب قدم بود

طلب مي کرد اينجا پيش بيني
در اعيان خدا صاحب يقيني

برش بنشست و در وي مانده بد او
که پيري بود او هم نيک و خوشخو

خدا باتست در ديدار بنگر
درون جان و دل ديدار بنگر

خدا با تست اندر ديده مي بين
وليکن مر ورا در ديده مي بين

خدا با تست در گفتار بنگر
زمن درياب و ين اسرار بنگر

خدا با تست اينجا رخ نموده
وليکن در دلست و دل ربوده

تو چنديني که در آفاق گشتي
نديدي وين زمان کل طاق گشتي

درون جان همه اسرار او بين
وجود نقطه در پرگار او بين

نهان تست و در صورت هويدا
نمودتست او پنهان و پيداست

ترا گفتم اگر داني تو اي دوست
که ديدار همه در ديد تو اوست

تو خود بشناس و حق شو در حقيقت
برون آ از هوا و از طبيعت