جوهر الذات عطار

توئي عين بهشت و عين ناري
چرا با ما دمي در دم نياري

توئي آتش توئي در جملگي باد
که از تو شد جهان عشق آباد

توئي هستي در اين درياي جوهر
نمودي از نمود هفت اختر

جوابم ده چرا خاموش هستي
توئي دريا منم در عين مستي

ترا زيبد که گوهر مي فشاني
که راز من در اينجا مي تو داني

ز پيري راه دانستي در اسرار
ترا پيدا بود اعيان ز گفتار

توئي ره برده در اسرار معني
توئي هم نقطه و پرگار معني

توئي اين دم زده در ديد کشتي
درين اسرار ما واقف تو گشتي

توئي دريافته معناي باطن
ز ديد شرع و در تقواي باطن

مرا تو ديد جاني در هدايت
که داري ره عيان سوي سعادت

ز جانان هرچه جوئي آن بيابي
که ايندم در ميان غرق آبي

منم منصور با من راست گفتي
در اسرار رباني تو سفتي

ولي در معنوي و هم بصورت
کنون افتاد کارم را ضرورت

از اين پس در سفر چالاک خواهم
ز جمله من نمود پاک خواهم

پدر آورد امروزم چنين بين
در اين دريا مرا عين اليقين بين

ترا اين بکر معني دست دادست
که حق در ديده جانت نهادست

مرا در عين دريا هست اسرار
اگر اينجا درافزايم به گفتار

مرا بنموده اند اسرار باقي
مئي در دادم اينجا باده ساقي

مئي خوردم که هشيارم نه سرمست
ولي در نيستي دانسته ام هست

مئي خوردم که جان محوست در يار
نمي گنجد بجز دلدار ديار

نمي گنجد بجز جانان در اين دل
که او نگشاد ما را راز مشکل

نميدانم که احوالم چه باشد
عيان من در اين عالم چه باشد

حقيقت چون نمايم صورت تو
ندانم در جهان من صورت تو

حقيقت دم زنم اندر هوالله
يکي پيدا کنم در ديد الله

ولي از حال مستقبل چگويم
که اين دم در جهان مانند گويم