167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
پس آنگه اين تن شيدا نظر کن
که بنمودستي اين آب و گل من
که از رمزم پدر موئي نداني
چو من شو تا شوي در عشق محرم
که اين يک قطره زان عين العيانست
نمود عشق من اينجا تو درياب
رهي يکبارگي از رنج و ز ذل
پدر يکي شهر اينجاي بسيار
ترا عين نمود کل فزايند
بوقتي کز صور اندر گذشتي
نهاده جان و دل او را برابر
از آن دريا من اين برهان نمودم
بديدم اندر او انجام و آغاز
نمودش عين پيدايست و پنهان
نظر کردم به کل معبود ديدم
عذاب صورت وعين الجحيم است
عذابست و نمودار بلايست
دل خود زين بلا و رنج و برهان
وگرنه گم کني جان و جهان هم
کجا هرگز رسي در منزل ما
رسد در مغز جان انجام و آغاز
در اين دريا ترا جز هيچ نايد
چگويم چون ترا ني هم جليسند
بگو تا کي شوي اي طفل بالغ
تو در خوابي نه ات هوش ونه حس است