جوهر الذات عطار

اناالحق آنکه زد حق ديد در خويش
نمود جسم و جان برداشت از پيش

اناالحق آنکه زد از خويش بگذشت
طريقت در سلوک دوست بنوشت

اناالحق گفت و حق در حق عيان شد
حقيقت برتر از هر دو جهان شد

اناالحق گفت و حق ديدار بنمود
حقيقت حق او در دار بنمود

اناالحق آنکه گفت اي دوست حق شد
که کلي در نمود دوست حق بد

ره جان گير و جمله عين او بين
زبدها در گذر جمله نکو بين

هر آنکو خواند اين يابد يقين باز
ببيند اولين در آخرين باز

هر آنکو اين بخواند گردد آگاه
زند دم دائما در قل هوالله

از اشترنامه من اين برگزيدم
که در عالم از اين بهتر نديدم

چو اشتر نامه و اين دو کتابست
وليکن اين در آخر بي حجابست

قطار افتاد معني همچو اشتر
از آن من مي فشانم جوهر و در

چو معني در حقيقت بيشمارست
از آن شعرم قطار اندر قطارست

يکي ديد و يکي را راستي يافت
همه ذرات را در کاستي يافت

حقيقت در يکي دل بي نشان شد
صور بشکست تا کل جان جان شد

حقيقت بود را نابود ديد او
تمامت در يکي موجود ديد او

ادب را دوست دار و با ادب باش
بقدر خويش دائم در طلب باش

سگت دنبال و ناگاهت بگيرد
در اينحالت بگو کت دست گيرد

زهي نادان پر حيلت چو روباه
که افتاده زناگاهان در اين چاه

در اين چاه بلا ماني بصددرد
حذر زين جايگه مي بايمت کرد

در اين چاه بلا انديشه کن
سخن را گوش دار از سر تو تابن

در اين زندان همي چون اوفتادي
بدست خويش سر بر باد دادي

سرت بر باد رفت و مي تواني
که اينجا در نمود خويش ماني

مگر ميرفت آن روباه شادان
دوان هر سوي در کوه و بيابان

درون آب عکس خود بديد او
درآمد زود در گفت و شنيد او

بدست خويش خود در چه فکندم
که داند کس که من ناگه فکندم