جوهر الذات عطار

ز وصفم عقل در پرده نهان شد
ز ديدم عشق هرجائي عيان شد

منم اول منم آخر در اشيأ
مرا باشد همه صنعي مهيا

همه در وصف من حيران و خاموش
زبان ناطقانم لال و خاموش

ز ديد خويش جمله آفريدم
در اين روي زمين شان آوريدم

نمودم شرع در ديدار احمد (ص)
که هر کو شه بجان ديندار احمد (ص)

هر آنکس کو رسول خود شناسد
مرا در ديد خود احمد شناسد

نمايم مر ورا ديدار خويشم
که من در عشق برخوردار خويشم

خوشا آنکس که ما را ديد در ذات
گذشت از جسم و جان جمله ذرات

همه اندر درون خويشتن بين
نمود جسم را در جان جان بين

سر خود دور نه تا ديد ديدار
ببيني در حقيقت جان دلدار

سر خود دور نه مانند جرجيس
چرا چندين شوي در مکر و تلبيس

سر خود دورنه تا دوست گردي
حقيقت مغز جان در پوست گردي

سر خود دورنه در خاک و خون شو
ز عين اين جهان دون برون شو

اناالحق گوي و در جمله قدم زن
وجود خويشتن را بر عدم زن

اناالحق گوي چون گوئي هميگرد
اگر در عشق مردي مرده مرد

اناالحق زن چو مردان در جهان تو
گذر کن از زمين و از زمان تو

اناالحق گفت و قربان گشت از دوست
در اينجا مغز گشتش جملگي پوست

اناالحق گفت و در حق حق نظر کرد
همه ذرات عالم را خبر کرد

اناالحق گفت و جانان ديد از جان
در افشاندند و او آمد سرافشان

اناالحق گفت تو گر باز بيني
سزد گر حق در اينجا باز بيني

چو منصور از حقيقت جان برانداخت
چو شمعي در عيان عشق بگداخت

خدا شد بيجهت در حق مبرا
دم الله زد وزديد يکتا

خدا شد بود خود در بود حق باخت
عيان شد عشق وصورت را برانداخت

خدا شد تا خدا در جان نباشد
نمود بود او اعيان نباشد

خدا شد از خدا گفت آشکاره
بکردندش در اينجا پاره پاره