جوهر الذات عطار

درون جان تو رويت نمودند
به نيکي هر دو در گفت و شنودند

درون جان تو عين عيانند
که ايشان در تو چون جان جهانند

محمد (ص) با علي در خود نظر کن
بر ايشان تو آهنگ ادب کن

اگرايشان در اين معني ببيني
گمان بر دار هان صاحب يقيني

دل و جان تو ايشانند درياب
اگر در خانه عشقي تو درياب

که در علمست اسرار حقيقت
از او يابند ره جويان طريقت

حقيقت مرتضي دم از يکي زد
جو او بد در يقين دم بيشکي زد

حقيقت مرتضي ذات و صفاتست
که او در لو کشف او نور ذاتست

امام است او يقين در هر دو عالم
کز او پيداست اسرار دمادم

امام است اگر اين مي نبيني
کجا در دين من صاحب يقيني

عيان سر حقيقت اوست در جان
از او ديدم تمامت راز پنهان

در علمم گشود و شهر ديدم
حقيقت لطف او بي قهر ديدم

در علمم گشوداز عين جانان
وز او پيدا شدم اسرار پنهان

مرا بنمود در خود حق شناسي
بدان اين راز را علم قياسي

تو اي عطار سر زيشان نديدي
ابا ايشان تو در گفت و شنيدي

که با ايشان بود در پرده راز
ببيند عاقبت انجام و آغاز

تو هم انجام و هم آغاز ديدي
حقيقت نزد ايشان در رسيدي

گهرها مي فشاني تو بعالم
چو تو نامد دگر در دور آدم

تو صافي دل شدي اندر قناعت
هميشه راز داني در سعادت

عيان تو نباشد در يکي هم
نمود قل هوالله بيشکي هم

تو در توحيد او آگاه او شو
ز بهر ديد او آنجا نکوشو

تو در توحيد اي مومن بيائي
ز صورت گرچه تو اهل فنائي

تو در راه فنا ديدار يکتا
که تو اندر فنائي نيز پيدا

فنا بودي از اول در فنا
تو بديدي عاقبت عين لقا تو

فنا خواهي شدن هم سوي آخر
که اينجا در نگنجد موي آخر