جوهر الذات عطار

براندازي حجاب از بود و نابود
ببيني در زمان تو عين مقصود

براندازي حجاب از روي دلدار
چو بيني در عيانت ليس في الدار

نگر تا در گمان اينجا نيفتي
که خوابت برده است و خوش نخفتي

در اينجا بازجوي وامن ره بين
نمودت جان خود را ديد شه بين

در اينجا هر چه گفتم گر بداني
حقيقت بي صفت تو جان جاني

در اينجا مي نمايد روي دلدار
عيان عشق باشد ليس في الدار

دراينجا نيست جسم وجان پديدار
در اينجا نيست بيشک خار ديوار

در اينجا نيست چشم عقل و ادراک
نمودارست اينجا صانع پاک

در اينجا بود کلي مينمايد
ولي هر لحظه جاني مي ربايد

در اينجا بود بود ار مي تواني
ببيني هم بدو راز نهاني

در اينجا باز بيني جوهر ذات
که بربستست بر هم جمله ذرات

در اينجا باز بيني صورت خويش
ز رجعت مرهمي نه بر دل ريش

در اينجا هم فلک هم عرش و هم لوح
دمادم ميدهد ذرات را روح

در اينجاهم قلم هم عين کرسي
هميگويم ترا تا خود نپرسي

در اينجا آسمانها با زمين هم
نمودار مکانند و مکين هم

در اينجا باز بين انجام و آغاز
بهر نوعت همي گويد از اين راز

در اينجا باز بين گم کرده خود
درون دل نظر کن پرده خود

همه در تست و تو بيرون از آني
چه گويم قدر خود چون مي نداني

تو قدر خود نمي داني که ياري
زماني کن در اينجا پايداري

تو قدر خود نميداني که ذاتي
چرا افتاده در عين صفاتي

تو قدر خود نميداني که در تست
حقيقت بازدان از خويشتن جست

تو قدر خود نميداني که رازي
در اينجا که تو عشق پرده بازي

تو قدر خود نميداني چه گويم
ز بهر تو چنين در جستجويم

تو قدر خود نميداني که عرشي
ز کرسي آمده در عين فرشي

تو قدر خود نميداني قلم وار
که بنويسي در اين لوح خود اسرار