جوهر الذات عطار

زبيچوني ز خود خود رهنمون يافت
نظر کرد و خدا را در دورن يافت

عيان بد در درونش عين ديدار
نداند اين مگر جز مرد ديندار

چو نور ذات ديگر بار پيوست
نمود مصطفي در يار پيوست

سه باره سي هزارش گفت اسرار
که بشنو در حقيقت سر نگهدار

معاينه خدا ديدست در خود
که پيدا کرد اين جا نيک از بد

حقيقت او خدا را در خدا يافت
نه همچون ما همه چيزي جدا يافت

در آندم گفت کاي داناي اسرار
نمي بينم ترا من خود بديدار

طفيل تو همه کرديم پيدا
ز نور تست در تو جمله اشيا

ببخشم امتت را من سراسر
که خواهي بود در رهشان تو رهبر

چو فارغ بود از کل نيک ديد او
در آن معراج شد کلي احد او

ز عين لامکان ديد او نمودار
سجودي کرد و در خور شاه هشيار

دگر ره گرم رو در قربت شاه
همي آيد ز سر جمله آگاه

ز وحدت همچنان اندر يکي بود
همه حق در بر او بيشکي بود

گمان رفته يقين گشته پديدار
چو برق گرم رو در عين ديدار

ز پرده پرده آمد در درون او
يکي گشته درون را با برون او

نگه ميداشت با خود سر اسرار
زبان در بند کرده دل به گفتار

اگر داري يقين در خانه دل
مشو چندين ز حس بيگانه دل

ز سيد بازجو اسرار معني
مباش اينجا يگه در عين دعوي

درون جان برون دل گرفتست
چرا صورت ترا در گل گرفتست

تو ايندم در وحل مرجاي داري
عجايب مسکن و ماواي داري

چرا مغرور جاي ديو گشتي
از آنت غرقه شد در بحر شتي

تو بيشک برتر از کون و مکاني
تو بيشک در عيان عين جهاني

حقيقت بازجوئي از دل و جان
که باشد در حقيقت ديد جانان

چو مشتاقي کنون در ديدن يار
برون شو از حجاب و عين پندار

براندازي حجاب آب با خاک
تو باشي در حقيقت صانع پاک