جوهر الذات عطار

همه در عين دريا بازبيني
چو مردان تو دمادم راز بيني

تو دريائي و از دريا تو جوهر
نمود خويش در اسرار بنگر

بجز درياي جان در دگر نيست
که اينجا جز يکي ذات گهر نيست

کدامين جوهر است ار بازداني
که چون او مي نباشد در معاني

حقيقت اوست در هر دو جهان نور
که اندر هر دو عالم اوست مشهور

نمود او نمود کردگار است
که در اسرار کل او پايدار است

تمامت خاک درگاه تو باشند
همه بهر تو در راه تو باشند

همه جانها فداي روي تو باد
تو دادي در حقيقت جملگي داد

توئي الله را محبوب بيشک
نموداري ز حق در جمله حق يک

يکي ديدي تو خود الله در ذات
از آن دادت تمامي عين آيات

چو حق بيواسطه در خويش ديدي
چنان کز پس نديدي بيش ديدي

براق از لامکان آورده با خود
پر از نور و لگامش بود در يد

همه بهر تو امشب در خروشند
ز جان و دل تمامت حلقه گوشند

تمامت آسمان را در گشادند
ز بهرت ديده ها بر ره نهادند

قدم در نه به بام عرش اعظم
که پيشت ارزني باشد دو عالم

دو علام در تو امشب کم نبودست
که حق امشب وصالت را نمودست

ز حق بگذشت و ز جان هم گذر کرد
ز يکي در يکي، يکي نظر کرد

گذشت از اول و در دو نماند او
سوم بگذاشت از چارم براند او

سلامش جملگي کردند از جان
شده در روي احمد جمله شادان

که اي فرزند پاک و نور ديده
تو امشب در حقيقت کل بديده

مرا نيز امشبي مي دار در ياد
که جان من فداي روي تو باد

بقدر آنجا که مهتر را محل بود
زحل آنجا بنسبت در وحل بود

در آن منزل که بود بود بود او
امين را همچو گنجشکي نمود او

در آن وحدت زبانش رفت از کار
محمد شد ز ديد خويش بيزار

محمد ديد خود را لا نموده
نمود ديده در الا فزوده