مظهر العجايب عطار

که تا کشفت شود اسرار مبهم
شوي در پيش اهل الله محرم

مرا شوقش ز عالم کرد بيرون
به عشقش آمدم در عالم اکنون

به عشقش زنده باشم در جهان من
شدم داناي سر لامکان من

تو را دانا رفيق ملک جان است
که در شهر معاني او زبان است

تو را دانا کند واقف ز اسلام
مرو در کوي نادان کالانعام

تو را دانا دهد از عشق بهره
تو باشي در معانيهاش شهره

از آن در جسم عطار آمدي تو
که بر گوئي اناالحق را تو نيکو

تو سربش ريز در حلق و برون شو
به جوهر ذات من چون درون شو

هر آن کس را که حيدر دوستار است
محمد خود شفيعش در شمار است

هر آن کس راکه حيدر جام دارد
در او مستي حق آرام دارد

روافض آنکه ملعون شد در اسلام
ندارد او به راه شاهم اقدام

همه را راه راه احمدي هست
ولي در ذات بعضي بس بدي هست

همه را دين حق يک شد نه دو شد
تو را خار مغيلان در گلو شد

مرا ايمان علي مرتضا است
که او در دين احمد مقتدا است

که را قدرت که استادي جبريل
کند در علم قرآن تا به انجيل

بمظهر گفته ام آنچه خدا گفت
که او در گوش جان من ندا گفت

که فهم خلق در وي خوش برآيد
ز جهل و کبر خود بيرون درآيد

جوهر الذات عطار

خداوندي که جان در تن نهان کرد
زنور خود زمين و آسمان کرد

همه ديدار يار است ار بداني
وي در عاقبت حيران بماني

همه در بحر اين انديشه غرقند
ز فکرت دايما پويان به فرقند

کجا داند خرد کو خود چه بودست
که او پيوسته در گفت و شنودست

اگر اسرار کلي رو نمايد
ترا زين حس فاني در ربايد

برد تا لامکان و سدره راز
ببيني در زمان انجام و آغاز

کساني کاندر اين ره درفشاندند
همه در قعر بحرش باز ماندند

نميداني در اين معني چه گوئي
که گردان چون فلک مانند گوئي