مظهر العجايب عطار

برو در لو کشف بنگر زماني
اگر داري به کويش آشياني

اگر داري ز علم دين تو نوري
تو داري در دو عالم خوش حضوري

دگر آن روغنش گر در چراغي
بماني و بسوزيش چو داغي

بيا در راه حق جان را فدا کن
پس آنگه کار خود با او رها کن

ميا در خانه مستان تو هشيار
اگر هستي تو واقف خود ز اسرار

اگر هستي تو قابل جاي داري
تو بي شک در بهشت خود پاي داري

دريغا و دريغا و دريغا
که کردي خويش را در دين تو رسوا

تو انسان بودي و انسان رفيقت
محمد بود در عقبي شفيقت

تو انسان بودي و انسانت ميثاق
وليکن در معاني گشته عاق

هر آن کس کو ز اسراش خبر يافت
چو جبريل آسمان در زير پر يافت

تو گرد فش و دستار بلندش
نگردي تا نيفتي در کمندش

تو ايشان را مدان انسان عاقل
که ايشانند مثل خر در آن گل

ز مظهر گرددت روشن شريعت
معاني دان شوي در سر وحدت

ز جوهر ذات من ذات خدا بين
حقيقت در وجود انما بين

بگويم با تو اي درويش کن گوش
مکن ما را در اين معني فراموش

برو اي يار از دنيا جدا شو
پس آنگه در معاني رهنما شو

توئي آنکه به حکمت همنشيني
طريق شرع را در خويش بيني

به نقد اين سود در بازار عشق است
براي عاشقان ادکار عشق است

بجه از جوي اين درياي پر خون
وگرنه اوفتي در وي هم اکنون

هر آن کس کو به حکمت پيش ديده
طريق شرع را در خويش ديده

تو اندر اين جهان تا چند باشي
به اين مشت دغل در بند باشي

که تا بيني کيانند مست جبار
ولي در خلوت يارند هشيار

که تا ايمن شوي از مکرش اي يار
وگرنه در جهان گردي تو مردار

که من در علم خود ناجي شدستم
ميان عالمان عالي شدستم

شه مردان است علم و حال و گفتم
ازو من در هر اسرار سفتم