مظهر العجايب عطار

دو سينه را شماره کن به آن ده
دوان زده ببين در عينت اي مه

به نوع ديگري گويم تو بينوش
که خون آدمي باد است در جوش

چو بلغم آب و سودا خاک باشد
که در چشم بدان غمناک باشد

بدين جسم محقر نيز نيکو ست
که چند است استخوان عضو در پوست

دگر گويند کوه قاف اعلا
در آن سيمرغ باشد مرغ زيبا

بگويم هفت دريا در وجودت
به اول چشم و ديگر شد دو گوشت

دگر در اين جهان است هفت اقليم
به جسمت هفت عضو آمد به تسليم

بدان خود را که آخر گر نداني
درون دايره در جهل ما ني

بدان خود را که هم تو جسم و جاني
به آخر در معاني لامکاني

بدان خود راکه حلاجم چنين گفت
که از اسرارنامه در توان سفت

مرا در علم و حکمت بس کتبها است
وليکن آن به پيش مرد داناست

تمام علم و حکمت اندرين دوست
طريق اوليا ميدان در اين کوست

همه در اين کتب پيدا ببيند
از و مقصود هر دو کون چيند

همه در پيش دانا هست روشن
به پيش عارفانش همچو گلشن

هر آن کس را که دولت بختيار است
مر او را اين کتبها در کنار است

تو را چندانکه گفتم غير کردي
به معني خويش را در دير کردي

دريغا سي و نه سال تمامت
به کردم در معانيها سلامت

همه اوقات من در پيش نادان
برفت از دست کو مرد صفا دان

بحمدالله که عارف راز دار است
چو اشترهاي مستم در قطار است

مرا ملک سليمان در نگين است
که انسانم به معني همنشين است

ز بهر عارفان دارم کتبها
که گويندم دعا در صبح اعلا

هلا اي عاشق مست سخندان
تو را باشد همه اسرار در جان

ز آدم تا بايندم علم دارم
چو تخم عشق در جانت بکارم

ز آدم نور عرفان گشت پيدا
ولي در پرده پنهان بود آنجا

کمندم او فکند و صيد اويم
ز چوگانش در اين ميدان چو گويم