مظهر العجايب عطار

بگشت افلاک و افکندت بدين خاک
ز بسکه شعبده کردي در افلاک

زبسکه خلق را بازي بدادي
به آخر خويش در بازي نهادي

ز بسکه در جهان بر جان خلقان
تو بار غم نهادي خود بدين سان

هر آن چيزي که در اين مرز کاري
ببار آرد اگر صد لون باري

هر آن عارف که در دل نور حق داشت
ز توحيد معاني صد سبق داشت

هر آن کو در چنين چاهي درون شد
به چاه هستي خود سرنگون شد

ز هستي مکر زايد علم تقليد
برو تو نيست شو در علم توحيد

تو را در علم معني راه دادند
به دستت پنجه الله دادند

ز عرشت ساختند خود سايبانها
مر او را ساختند از در زبانها

باول نطفه اش را در رحم کرد
چهل روزش نگاهي کرد خود فرد

چهل روز دگر کردش عطارد
نظرها خود بسي در عين وارد

چهل روز دگر خود آفتابش
به نور خود گرفته در نقابش

ز بعد اين نگر تا چار سالش
نظر دارد قمر در عمر و مالش

ز پانزده تا بس و پنج سالش
کند زهره نظر در عين حالش

ازين چون بگذرد تا پنج و چل سال
نظر دارد به او خورشيد در حال

نظر در وي کند مريخ چون نور
که تا گردد هم او دانا و مستور

ازين تاريخ هم تا شصت و پنج سال
بود او مشتري را در نظر فال

به دور ديگرش دارد زحل فکر
که اين معني بود در حکمتش بکر

تو را در پرورش اين جاه دادند
ز اسرارت دل آگاه دادند

تو را حق در کمال خود چها گفت
ز انوار تجلي ات عطا گفت

تو اندر اين جهان از بهر اوئي
نه در چوگان دنيا همچو گوئي

چو مردان راه مردان رو در اين راه
اگر هستي ز سر کار آگاه

بهر چه در زمين و آسمان است
به تو همره مثال کاروان است

هر آن چيزي که در آفاق باشد
به انفس همنشين باطاق باشد

در اجسامت شمار او بگويم
دو عالم را نثار او بگويم