مظهر العجايب عطار

مرا کاري دگر در پيش راه است
که عالم بر دو چشم من سياه است

مقيد مانده ام در دست اطفال
يکان وقتي به درد آيد مرا حال

به حق جمله قرآن و کلامت
به بيداري که داري در قيامت

به حق آن شهيدان کفن تر
به حق آن يتيم ديده بر در

دگر اهل و عيال و خيل و خالم
تو شان جمعيتي ده در وصالم

خداوندا مرا مقصود دين است
کزويم علم شرعي در نگين است

خداوندا مرا در علم جان ده
تو اين اسرار پنهانم عيان ده

خداوندا ز تو اينم مراد است
که آزادي و فردي در نهاد است

خداوندا ز تو گفتم عطا است
که اوراد ملايک در سما است

شفاعت خواه من در روز محشر
علي مرتضا شبير و شبر

يکي روزي مرا يک مشکلي بود
که در آن مشکلم بس حاصلي بود

کتبها را ز يکديگر گشادم
کليد علم را در وي نهادم

نظر در روي ديگر نيز کردم
از او يک شربتي ديگر بخوردم

چنين گويد حکيم روح افزاي
که در ملک هري بودي سه تن راي

سه عيار و دلير ملک و شبگير
که در رفتار پر مي برد از تير

سه عياري که از تزوير ايشان
تمام ملک در تدوير ايشان

يکي پيري و استادي در اين کار
بدايشان را که اسمش بود عيار

هر آن کس کو سري دارد به راهش
خدا دارد مر او را در پناهش

اگر تو مرد حقي اي برادر
چرا گردي به گرد آن چنان در

برو پيش حق و آن باب احمد
کزين در نور بيني مثل اوحد

من از باب نبي دربان شدستم
ولي آن در به روي غير بستم

مکن از پير عيارت فراموش
که او بد در جهان چون خود ديگ پر جوش

به بدکاري و حيله بد چو شيطان
نه بد کس در جهان او زبان دان

ورا در علم عياري کتبها
همه را درس گفته او به شبها

بدند آن سه نفر خود زير دستش
که در اين علم بودند پاي بستش