مظهر العجايب عطار

بکن عدل و کرم در ملک دنيا
که تا باشد تو را عقبي مهيا

بکن عدل و کرم ورنه اسيري
بغل و بند در زندان بميري

بکن عدل و کرم ورنه فتادي
تو بر خود اين در محنت گشادي

ز بحر علم دارم صد کتب من
در آن بنهاده ام اسرار لب من

ز بحر علم دارم جامه ها پر
برو بستان تو از الفاظ من در

تو آن در را نگهدار و رهي شو
بکوي راستان همچون شهي شو

هر آن کس را که دنيا همنشين است
ورا شيطان ملعون در کمين است

هر آن کس را که دنيا خود مقامست
ورا در عالم قدسي نه کام است

هر آنکس راکه دنيا چون شکر شد
ورا تيغ چو زهرش در جگر شد

اگر در منزل او راه يابي
بهر دو کون بي شک جاه يابي

تو را چون آب زمزم نيست در جان
وصال کعبه کي يابي چو مردان

مرا با شاه کعبه حالها شد
که ني از درد من در ناله ها شد

در آن بهره تو مقصودي طلب کن
ز مقصودم تو محبوبي طلب کن

در آن مطلوب محبوبم هويدا ست
ز سر تاپاي او انوار پيدا ست

مرا با اوست بيعت در معاني
تو اين اسرار معني را چه داني

اميرالمومنين ميدان که شاه است
مرا در کل آفتها پناه است

ز بغضش راه دوزخ پيش گيري
ز حبش در ولاي او نميري

پس آنگه ريختند در وي شرابي
که انسان و ملک خوردند آبي

همه هستند و سر مستند و هشيار
در اين دنياي دون و دون گرفتار

برو آ از گرفتاري اين چرخ
که تا گردي چو معروفي در آن کرخ

اگر اين قول را خواني به تکرار
به او واصل شوي در عين ديدار

برو توعلم عاشق گير در دين
که تا گردي چو منصور خدا بين

تو يار يار را نشناختستي
از آن ايمان و دين در باختستي

تو بشناس آن که او در عين ديد است
همه گلهاي معني او بچيده است

مرا با حال پاکان کار باشد
که در پاکي همه انوار باشد