مظهر العجايب عطار

بهر اين مردود گشتي اي فقيه
اسم تو در ملک عقبي شد سفيه

اي ز بهر لقمه بي جان شده
در تمام عمر سرگردان شده

اي ز بهر لقمه سر باخته
بهر دنيا دين خود در باخته

کوش در ابيات من گر واقفي
عاقبت را کن نظر گر عارفي

شرم از حق دار اي رسواي دين
تا بکي باشي چو گربه در کمين

شرم دار از فش و دستار بزرگ
در جهان تا کي دوي مانند گرگ

چند بهر خانه تن در جهان
زار گردي گه به اين و گه به آن

سود کي باشد تو را زين اي پسر
عاقبت از خانه گيري راه در

در طريق اوليا او رهرو است
راه تقليدي به پيشش يک جو است

راه تقليدي به پيش شيخ مان
تو به راه عارفان رو در امان

شيخ ظاهر بين که چه ها ساخته
جمله خلقان را در آن انداخته

حيله و مکر و دغا در شان او ست
جيفه دنيا همه ايمان او ست

رو اگر مردي تو ترک اين بکن
غير اينم نيست در معني سخن

چون که در غفلت بيابد خفته را
بگذرد آن خفته بنهفته را

هر که در خواب است او خر بنده است
وآنکه بيدار است او دل زنده است

هر که در خواب است او دارد ممات
هر که بيدار است او دارد حيات

هر که در خواب است او رحمت نديد
هر که بيدار است او زحمت نديد

گر بدي گفتيم عيبش را بپوش
بلکه در اظهار عيب آن مکوش

بود چون پيري و عجز و بي دلي
در گذر از سهو آن گر مقبلي

گر يکي افتد قبولت از هزار
ياد گير آن را و از من در گذار

ليک اين نامه نوشتم در جهان
بر اميد آن که شيخ عارفان

وعده فرموده در اين ديوان خويش
بهر کاتب جنت و ايوان خويش

در سه شنبه روز بود و بيست و هشت
از مه شعبان معظم مي گذشت

اگر از جام او داري تو شوقي
تو داري در معانيهاش ذوقي

اگر از جام او نوشي به اسرار
به بيني نور او در عين ديدار