مظهر العجايب عطار

در گذر از جيفه دنياي دون
تابرآري از صدف گوهر برون

در گذر از منصب دنياي دون
زان که خلقي را دراندازد به خون

چون درآئي خويش را گم کن در او
تا بيابي خويش را پهلوي او

خويش را در زندگاني فوت بين
اين معاني را تو پيش از موت بين

تا بماني زنده در ملک الاه
خود به عليينت باشد تکيه گاه

بود در بغداد شيخي نيک راي
خلعت عرفان گرفته از خداي

بود زاهد در ورع پيچيده بود
نقطه ديدار معني ديده بود

در علوم فقه و اندر علم حال
بود سرور بر همه اهل کمال

گر چه دايم داشت در خلوت نشست
ناگه او را ميل سيري داد رست

او به گرد شهر اندر سير بود
بر در يک خانه بنشست زود

همچو حوران بهشتي تازه روي
جام آبي داشت در کف مشکبوي

لطف کن در کلبه روشن درآ
تا بگيرد کلبه مسکين ضيا

ذوق ارباب صفا دارد بسي
در عبادت نيست مثل او کسي

دخترت را در نکاح من کني
خانه خود را بدين روشن کني

چون شنيد اين شيخ گفتش مرحبا
رفت در حمام و پوشيد او قبا

هر که او در غير حق دارد نظر
او به باغ خلد کي يابد مقر

پس طلاقش داد و آمد در خروش
گشت او بار دگر پشمينه پوش

تو نظر در روي درويشان فکن
تا که مقبول نظر گردي چو من

تو نظر داري خود از در يتيم
ليک اندازي نظر را تو ز بيم

بيم را بگذار و دل بر کن ز شر
تا شوي در ملک جان صاحب نظر

عاشقان را خوف نبود در جهان
چشم باطن بر گشا اين را بدان

هر کسي را در نظر نوري دهند
گر بهشتي شد به او حوري دهند

رو تو حق بين باش و با حق گوي راز
همچو شمعي باش پيشش در گداز

رو نظر را در حقيقت تو بباز
تا شود باب ولايت بر تو باز

دام نادانان تصرف در جهان
اين به پيش جمله دانايان عيان