مظهر العجايب عطار

کرده ام با اصل خود پيوند من
نفس خود را کرده ام در بند من

خواب غفلت برد از گوش تو هوش
در بيابان فنا ميري چو موش

اي برادر همره عقل آمديم
در همه علم جهان نقل آمديم

من شدم دريا و دارم موجها
خود چه سنجد قطره اي در پيش ما

تو ز نسل آدمي اي آدمي
از معاني نيست در ذاتت کمي

مصطفي و مرتضي روحند و جان
دان تو اين اسرار معني در جهان

اصل معني حب حيدر دان چو من
غير اينم نيست در دنيا وطن

اصل معني آن که جان من از وست
در معاني ديدن جانان نکو ست

هر که مهرش يافت او دين دار شد
در هدايت همره عطار شد

اهل راز است آن که کامل دل شود
نه چو حيوان پاي او در گل شود

اهل راز آن شد که با شاه نجف
در معاني ديده باشد لو کشف

اهل راز آن است کو با مرتضا
در سوي الله گفت لو کشف الغطا

اهل راز آن است در شبهاي تار
او به حال خويشتن گرييد زار

اهل راز آن شد که او آزاد زيست
در مجرد خانه استاد زيست

اهل راز آن است با حق آشنا ست
در معاني همنشين جان ما ست

معني اول که صدق اولياست
در جهان ميدان علي موسي الرضاست

غير تو خود نيست در عالم کسي
اين شده بر من معين خود بسي

هم تو روحي در بدن هم نور دين
هم تو باشي با نبوت همنشين

گه به اشتر نامه داري حالها
در لسان الغيب داري قالها

گه تو ترکي در حبش گه فارسي
گه به ملک روم مثل حارسي

گه خراساني شده در ملک طوس
تا تو را عطار باشد پاي بوس

گه خطائي خوانمت اندر ختن
گه اميري با اسيري در سخن

گه خجند و اند جان را کرده سير
گه گشاده در بخارا باب خير

گه به خوارزمي و گه در مرو و تون
گه کني شابور ما را سرنگون

گه به گيلان در روي چون ششدري
گه درون شيروان بر منبري