مظهر العجايب عطار

با خدا من بسته ام عهد اي جوان
که نباشم بي تو در باغ جنان

کرده ام عهد آنکه اين مظهر نوشت
يک زمان بي او نباشم در بهشت

گر تو مظهر را کتابت مي کني
دان که در معني عبادت مي کني

شک مياورد تا بهشتت جا شود
در دلت نور يقين پيدا شود

هر که در مظهر شود اسرار دان
او بداند جمله سرها را عيان

گر تو جان خواهي بيا مظهر بخوان
تا دهد جانت خدا در عين جان

جوهر ذاتت به حق واصل کند
يا تورا نوري ز حق در دل کند

مظهر من از عجايب نور يافت
همچو موسي خويش را در طور يافت

مظهر من در شريعت روشن است
سوي باغ خلد او يک روزن است

مظهر من شاعري بر خود نه بست
دارد او در نظم با عرفان نشست

جوهرت در گوش صاحب راز شد
زان که او با اهل حق همراه شد

پي بمعني بر ممان تو در مجاز
رو به ميدان معاني اسب تاز

اين کتاب از قدرت حق دم زده
آتشي از شوق در عالم زده

اين کتابم در سما جبريل خواند
خود ملايک بر زبان بي قيل خواند

اين کتابم احمد مختار گفت
در ميان کوچه و بازار گفت

اين کتابم در ثناي مرتضي است
اين کتابم مدح شاه اولياست

اين کتب دارد شرابي از طهور
مي کند در جان اهل دل ظهور

اين کتب اندر عبادت گفته ام
در اسرارش به شبها سفته ام

اين کتاب از گفته عطار ما ست
مثل اين گفتار در عالم کجا ست

اين کتب در جان خارج خنجر است
بلکه بر مثل سنان اشتر است

من که عطارم ز جورت سالها
داشتم در کنج خلوت حالها

بر زبان حرفي نگفتم زين کلام
داشتم در پاس اين گفت اهتمام

بعد يک چندي به خود گفتم که تو
تا به کي باشي چو سنگي در سبو

مظهر من وصف ذات مظهر است
آن که شهر علم احمد را در است

چون کلامت حق بود حق گويمت
بعد از آن در کوي وحدت جويمت