مظهر العجايب عطار

اي تو را نشناخته جز عارفي
يا مگر در کوي وحدت واقفي

اي تو کرده يک نظر در چشم او
خود اناالحق گشته بر اسم او

چون دلم را ساختي سلطان نشين
نور ايماني بيا در جان نشين

ختم کن عطار اين اسرار را
در دلت ميدار اين انوار را

مادر از جانم طمع ببريده بود
در جنان حالم پدر هم ديده بود

جان خويشان جمله در درد و محن
ساختندي از براي من کفن

ناگهم ضعف غريبي در ربود
مادرم زآن جامه پاره کرده بود

مي کنم درد تو را اينک دوا
تا بگوئي در جهان اسرار ما

من تو را حالي ببخشم از کرم
تا شوي در پيش دانا محترم

بعد از آن ماليد دست خود به من
زآن يدالله خوانمش در انجمن

شد عرق بر من روان چون آب جوي
گشت پيدا در تن من رنگ و بوي

قرب صد سال است و کرسي زين سخن
کو نشسته در ميان جان من

چون مرا عطار خواند آن شاه جان
من شدم عطار در ملک جهان

من شدم عطار در ملک سخن
عالمي پر شد ز عطار من

اي که عقل کل ز تو حيران شده
عشق در کوي تو سرگردان شده

اي که عقل کل ز تو حيران شده
عشق در کوي تو سرگردان شده

تافت نورش برجنيد و بايزيد
زآن سبب گشتند در عالم وحيد

هر که دارد حب او سلمان ماست
او چو شمعي در ميان جان ماست

هر که دارد حب او دل زنده است
در ميان واصلان فرخنده است

خارجي رانده شده از پيش شاه
او شده در صورت و معني تباه

خوش درآ در راه مردان مرد وار
تا کنم من بر تو معنيها نثار

معني من حب شاه اوليا ست
معني من در درياي خدا ست

مهر او در هر دلي کامد فرو
دان که چون خورشيد مي تابد ازو

بعد از آني کار مردان پيشه کن
روز و شب در جستجو انديشه کن

از سر اخلاص بنويس و به فهم
در دل از حاسد مياور هيچ و هم