مظهر العجايب عطار

همچو سگ دايم سرش در خون بود
هر که رفض من کند سگ زان بتر

زآن که بي دين با تو باشد در ستيز
رو تو اي عطار راه شاه گير

تا شود مقصود او حاصل در آن
صد هزاران جان طفيل انبيا

چون بيابي سر او را بر ملا
خود بميري در ميان اين بلا

مرد آن دان کو ز دنيا برگذشت
در دل او ميلي از دنيا نگشت

مرد آن دان کوبه حق واصل شود
اين مراتب خود در و حاصل شود

هر که او از فکر دنيا دور رفت
همچو موسي در مقام طور رفت

مرد آن دان کز جهان بيزار شد
بعد از آن در کوچه اسرار شد

گر تو در دين نبي پي برده
جانب معبود رو آورده

اول از هستي خود بگذشته
در طلب با خون دل آغشته

خود تو باشي مصحف آيات غيب
جلوه گر گردي تو در مرآت غيب

خود ميان عاشقان معشوق وار
تو در آيي تا بري صبر و قرار

خوش درآيي در بهشت اوليا
خوش به بيني موسي خود را لقا

چون بميري تو ز خود در اين زمان
خوش به بيني منزل خود را عيان

اي درون کلبه احزان شده
هم به يوسف در چه زندان شده

اي بداده صالح خود را صلاح
اي نبوت داده با او در صباح

اي که او را درد تو درمان بود
مهر حب تو در ايمان بود

اي به احمد گفته خود اسرارها
وي به احمد بوده در عين صفا

اي به احمد هم سرو هم تاج تو
اي به احمد در شب معراج تو

اي به احمد بوده در هر جا يکي
وي به احمد سر دو و اعضا يکي

اي به احمد همره و همتاج تو
اي به احمد در شب معراج تو

در ولايت انبيا را سر شده
بر تمام تمام اوليا سرور شده

اي بهر دو کون فرمانت روان
اي شده حکمت روان در ملک جان

اي تو را جن و پري جويا شده
اي به انسان در زبان گويا شده

اي تو را نشناخته جز اهل راز
زآن که ايشانند دايم در نياز