مظهر العجايب عطار

گه چو ليلي در دل مجنون شوي
گاه همچون ماه بر گردون شوي

گه درآئي همچو روحي در وجود
گه نمازي گه نيازي گه سجود

گه ميان آتش سوزان روي
گه در اين درياي بي پايان بروي

گه به دوزخ اندر آري خلق را
گه دهي در جنت الفردوس جا

گه به احمد راز گوئي در نهان
گه به حيدر کرده خود را عيان

تا نباشي از بيانش در گداز
هر که معني دان شود انسان شود

زنده جاويد از قرآن شود
هر که او در شرع محکم ايستاد

پيش او عيسي بن مريم ايستاد
رو شريعت را چو حيدر در جهان

تا تو گردي در طريقت راه دان
تو بدان معني قرآن في المثل

همچو مردار او فتاده در چه اند
پيش ايشان جاه باشد بس عزيز

تو گناهت را ز حق درخواست کن
در شريعت حيله و تزوير نيست

با طريق مصطفي و مرتضي است
تو در آزار کسان کامل شدي

پيشه سازي ظلم هر بد کيش را
در شريعت رو تو کم آزار باش

در طريقت با سخاوت يارباش
اي چو خفاشان شب ناديده روز

او به قرآن آيت رحمن شود
در محبت کوش با مردان دين

در محبت کوش و کين را کن رها
چند از تعريض پرسي از لقا

ز آن تو را در کوي تقوي خواهش است
اي برادر رو به علم دين بکوش

تو نديدي روشني در گلخني
گلخن دنيا مقام آمد تو را

کي ازين باده به جام آمد تو را
اي برادر در علوم دين بکوش

تخم هستي در درون کم کاشتي
زندگي کن تو به علم معرفت

اين نداند هر که در حق محو نيست
علم ظاهر را بود درس و سبق

علم معني در دل افتد چو شفق
آن شفق از علم خورشيد ازل

او مرا در لو کشف اسرار گفت
هر که دارد دين او علم آن او ست

در حقيقت واقف اسرار شد
هر که راه او رود ره يابد او

جاي در منزلگه شه يابد او
هر که با ما همره ست از ما بود